🎭 မာဖီးယားရဲ့ ဇနီးဆိုးလေး (OR)
ကျွန်တော့်ဇနီး ကောင်ဆိုးလေး🎭
"အဟွန်း ဇိုင်း.... ဇိုင်း.... မင်းသိပ်တော်လာပါလား....."
အခန်းတစ်ခုလုံးအမှောင်အတိဖုန်းလွှမ်းနေပြီး အခန်းရဲ့ ထောင်တစ်နေရာလို့ထင်ရတဲ့နေရာမှ ထွက်လာသောအသံတစ်ခုဖြစ်သည်။ အသံတို့က အေးဆက်မာကြောပြီး ခက်အက်အက်အသံဖြစ်နေသည်။
Joly အခန်းဝမှာရပ်နေရင်း ရင်းနှီးပြီးသား ဆေးလိပ်ငွေ့ကိုရှူရှိုက်နေမိသည်။ ဒီလူကား... ဘယ်လိုပုံစံဆိုတာသူမငယ်စဥ်ကတည်းမသိခဲ့ပါ။ ခုလိုအမှောင်ထဲမှာပဲနေသလို အလင်းကြောက်သူလို့ သူမသိထားသည်။ထိုသူသည် သူမနဲ့ဇိုင်းရဲ့ မွေးစားအဖေပင်။ မွေးစားအဖေလို့နာမ်စားသုံးထားပင်မယ့် သူမတို့ကို လက်သက်မွေးထားတဲ့ခွေးတစ်ကောင်လိုဆက်ဆံနေတဲ့သူပါ။ ဇိုင်းနဲ့သူမက လာတဲ့နေရာမတူပင်မယ့် သူမကိုခေါ်ယူမွေးစားချိန်မှာ ဇိုင်ကရောက်နှင့်နေပြီးသားပါ သူမသိသလောက်ဆို ဇိုင်ကလည်း အသိုက်ပျက်ထည်းကပင်။
သူမမှာသာ ခုထိမလွတ်မြောက်နိုင်သေးပင်မယ့် ဇိုင်းကတော့ လွတ်မြောက်သွားတာကြာပါပြီ။ တစ်ချိန်က ဂိုဏ်အားလုံးရဲ့ သခင်ဟာ သူမရှေ့က သခင်းကြီးဖြစ်သလို ခုချိန်မှာတော့ ဇိုင်းဖြစ်နေသည်။ ဒါကိုပဲ ဇိုင်းရဲ့အခင်မင်ဆုံးဖြစ်တဲ့သူမကို အသုံးချပြီး ဇိုင်းသူ့လက်အောက်ပြန်အညံ့ခံရန် နားချခိုင်းနေတာကြာပြီဖြစ်သည်။ Joly ဆေးလိပ်ငွေ့က ပိုနီးလာသလိုခံစားရတာမို့ အတွေးတို့ကိုရပ်လိုက်ပြီး ခေါင်းငုံ့ကာ သတိအနေထားနဲ့ရပ်နေမိသည်။
"Joly......."
"ဟုတ်ကဲ့ သခင်ကြီး"
"စိတ်ဝိညာဥ်က ငါ့ဆီမှာရှိနေဖို့လိုတယ်ကလေး......"
Joly သူမမေးရိုးကို ချွန်ထက်တဲ့အရာတစ်ခုနဲ့ ခြစ်ခံလိုက်ရတာမို့ တွန့်သွားပင်မယ့် ခေါင်းငုံ့မပျက်ရပ်နေမိသည်။
"အဟက် တော်တယ်..... ဒီလိုအသည်းမာနေရမယ်..... သွားတော့!!!"
joly သွားတော့ဆိုတဲ့စကားလုံးကို အခန်းတစ်ခုလုံးဟိန်းသွားတဲ့ထိပြောလိုက်တာမို့ တုန်မလိုဖြစ်သွားပင်မယ့် လှည့်ထွက်လာခဲ့လိုက်သည်။ တစ်ခါတစ်လေမှာ ဇိုင်းကိုသူမအားကျမိသည်။ ဘယ်အရာကိုမှ သံယောဇဥ်မထားတက်သလို ဘယ်အရာကိုမှလည်း ပြန်ငဲ့မကြည့်တက်လို့ပါ....
jolyထွက်သွားတယ်ဆိုတာနဲ့
"ငှက်မည်း!"
>>>>>>>>>>>>>>>
ထင်ထင် ဒီနေ့ အမေပြောလွန်းလို့ အလုပ်ထွက်ရှာမို့ဖြစ်သည်။ ဆယ်တန်းတောင်မအောင်တဲ့ သူ့အတွက် အလုပ်ရှားလွန်းတာကြောင့် ငမျိုးကိုဆက်ခိုင်းထားရသည်။ ထင်ထင် ရေမိုးချိုးပြီး လက်ကအကျင့်ဖြစ်နေတဲ့ တီရှပ်တန်းကို လက်ရောက်ပြီးမှ ပြန်အရှိန်သက်လိုက်ပြီး အနည်းငယ်သာရှိတဲ့ ရှပ်လက်ရှည်ကိုဝတ်လိုက်ရသည်။
"ကျစ် ခုထိ မပျောက်သေးဘူး...."
ထင်ထင် ကိုယ့်ပါသာပြောပြီး မျက်နှာရဲကနည်းဖြစ်သွားမိသည်။နောက်မှ ခေါင်းခါလိုက်ပြီး အခန်းထဲကထွက်လာလိုက်သည်။
ဒေါ်မိမိ လေတချွန်ချွန်နဲ့ ထွက်လာတဲ့ ထင်ထင်ကြောင့်
"ဟဲ့ ဒါဘယ်လည်း...."
"ငမျိုးနဲ့ချိန်းထားလို့"
"ဘာအေ့! ဒါ ညည်းအမေကိုပြောရမယ့်စကားလား..."
ထင်ထင် ဟိုတစ်နေ့ကကတည်းက စကားအမှားမခံတဲ့ အမေ့ကြောင့် ခေါင်းကုပ်လိုက်ပြီး
"ကျစ် ဘာတွေရှောက်ပြောနေတာလည်းအမေရာ.... ကျွန်တော် ငမျိုးနဲ့ အလုပ်ကြောင်းပြောမို့"
"အမယ်လေး..... ဘုရားပွင့်ပါအုန်းမယ်အေး... မလိမ်နဲ့ ရှိရှိတိုင်းပြော ညည်းငမျိုးနဲ့ သွားချိန်းတွေမို့မဟုတ်လား.."
"ဟား..... အမေရာ...... မဟုတ်ပါဘူးဆိုဗျာ.... အမေပဲ အလုပ်မလုပ်လို့ပြောနေပြီးတော့"
"အေး ဟုတ်ရင်တော့ဟုတ်ပေါ့အေ"
ထင်ထင် ဆက်ပြောမနေတော့ပဲ လက်နောက်ပြန်ပြပြီး ထွက်လာခဲ့လိုက်သည်။
ထင်ထင် ဆိုင်းထဲဝင်လိုက်တော့ ငမျိုးကရောက်နှင့်နေပြီးမို့
"sorryငမျိုး ငါနောက်ကျသွားတယ်"
"မင်းထုံစံပဲဟာ... လုပ်မနေနဲ့"
"အေး... အခြေနေဘယ်လိုလည်း..."
"အင်း ငါ့အမအလုပ်လုပ်တဲ့နေရာမှာတော့ လူလိုတယ်တဲ့ကွ ဒါမယ့် ဘော်ကြော့တော့မရဘူးကွ သူက အထည်ကားလာရင်အထည်တွေထမ်းရမှာ နောက်လိုအပ်တာလေးဘာလေးပေါ့ကွ"
ထင်ထင် အောက်ကျတဲ့ကိစ္စကို မလုပ်ခြင်ပင်မယ့် ခုလိုခေတ်ကြီးမှာ ဆယ်တန်းမအောင်ရင်တော့ ခုလိုနေရာလောက်ပဲမို့ သူမလက်ခံလိုက်သည်။
>>>>>>>>>>>>>>>
စင်တာရဲ့ ဆိုင်ခန်းပေါင်းများစွာကိုကျော်ဖြတ်ပြီးနောက်
"ထင်ထင် ဒါ ငါ့အမအလုပ်လုပ်တဲ့နေရာလေဟာ စင်တာတစ်ခုလုံးက သူဌေးတစ်ဦးတည်းပိုင်တာပင်မယ့် သူကဆိုင်ခွဲတွေလုပ်ပြီး သေချာလုပ်ထားတာဟ့ စည်းစနစ်ကြီးတယ်"
ထင်ထင် ငမျိုးစကားကြောင့်ဘာရယ်မဟုတ်ပဲ နှုတ်ခမ်းမဲ့လိုက်မိသည်။
သူအမဆိုသူနဲ့တွေ့ရဖို့ မနည်းအစောင့်ကိုပြောပြီးခေါ်တော့မှရောက်လာသည်။ သူ့ကိုစတွေ့တယ်ဆို အပြုံးတို့ချိုနေတဲ့ ငမျိုးအမကြောင့် ဘာရယ်မဟုတ်ပဲ စိတ်ထည်းနည်းနည်းပေါ့သွားမိသည်။
"လာ မောင်လေး... မမကစောင့်နေတာကြာပြီ "
"အဟွန်း... ဟုတ်ကဲ့ဗျ"
ငမျိုးအမနဲ့က ငယ်ငယ်ကတည်းက တွေ့နေကြပင်မယ့် သိပ်မခင်ပါ။ ခုမှ သွားကြီးဖြီးပြနေရတဲ့ ကိုယ့်အဖြစ်ကိုနည်းနည်းတော့ ရှက်မိသည်။
"ဒါဆို.. လာမောင်လေး ခုပဲအလုပ်ဝင်လိုက်တော့နော်... ကိုမျိုး နင်ပြန်တော့လေ"
"အေး ကျော်ကြီး ဒါဆိုငါသွားပြီဟျောင် မင်လခထုပ်ရင် ငါ့အတွက်မမေ့နဲ့နော် ဟင်းဟင်း.."
"အော်... ဒီကောင်လေး..."
"နောက်တာပါကွာ.. ရုပ်ကြီးကလည်း ပြန်တောင်မဖြေနိုင်ဘူး..."
ထင်ထင် သူ့ကိုစနောက်ပြီး ပြန်သွားတဲ့ငမျိုးကိုကြည့်ပြီး ခုမှ ကျောင်းစတက်ရတဲ့ကလေးလိုဖြစ်နေမိသည်။ အလုပ်မလုပ်ဖူးတာ ခုမှသိသာနေသလား....
အထဲရောက်တော့ နေရာတကျချထားတဲ့ အင်္ကျီး ဘောင်ဘီ ဖိနပ်ကအစ သေသေသပ်သပ်မို့ လိုက်ပတ်ကြည့်နေမိသည်။
"လာမောင်လေး... ဒီအခန်းက ဆိုင်ခန်းရဲ့စတိုခန်းလေး အထည်တွေကို ဖုန်ရှိမရှိဝိုင်းစစ်ပေးထားနော် နောက် ဖိနပ်တွေကို အရောင်မကူးအောင် သေချာခွာထားရဲ့လား ကြည့်ပေးပါနော် ခဏနေ သူဌေးလာစစ်မှာမို့"
"ဗျာ!"
"ဟင် ဘာဖြစ်လို့လည်းမောင်လေး... အဆင်မပြေလို့လား..."
"အယ် ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး အဟွန်း..."
"အင်းအင်း ကောင်းကောင်းလုပ်နော် သူဌေးလာလို့ မေးရင်ဖြေလိုက်သိလိုက် ဘာမှမကြောက်နဲ့ ဒါမယ့် သူဌေးကစိတ်တော့စက်တယ်နော်သတိထား ဒါမယ့် စတိုခန်းထဲတော့ လာစစ်တာရှားပါတယ်"
"အော်.. ဟုတ် ဟုတ်ကဲ့"
ထင်ထင် ဒီနေ့မှ အလုပ်စလုပ်ပါတယ် သူဌေးကဒီနေ့ပဲဝင်စစ်မယ်ဆိုတော့ အရင်တုန်းက တုံးတိုက်တိုက်ကျားကိုက်ကိုက်ဆိုတဲ့သူ့မှာ အခုမှ လက်ဖျားတွေအေးလာပြီး သန့်စင်ခန်းသွားခြင်သလိုလိုပင် ဖြစ်လာမိသည်။
ထင်ထင် သူမကိုထားပြီး ထွက်သွားတဲ့ ငမျိုးအမကိုမျှော်နေမိသည်။ဘာဖုန်မှမရှိတဲ့ အထည်တွေကို ဖုန်လိုက်စစ်နေရတာကြောင့် ပျင်းလာသလို အတော်ကြာတဲ့ထိ ရောက်လာသံမကြားရသေးတဲ့ သူဌေးဆိုသူကြောင့် လူက အိပ်ငိုက်ခြင်လာသည်။
"Boss ဒါပြီးရင် room- 1279ကိုသွားဖို့ရှိပါသေးတယ်"
"Ok"
ဇိုင်း လူကိုယ်တိုင်က အမှောင်သခင်လို့ခံယူထားပင်မယ့် သူ့ဝင်ငွေအားလုံးက ငွေဖြူတွေပါ ငွေမည်းတစ်ခါမှမသုံးဘူးသလို အမှောင်နည်းနဲ့လည်း ပိုက်ဆံမရှာဘူးပါ သူအုပ်ချုပ်တဲ့ အမှောင်လောကက ချစားကြီးစိုးမှူတွေမရှိပါ။ ဒါမယ့် တစ်ခါတစ်လေ ပုန်ကန်ခြင်တဲ့ ဂိုဏ်ရှိရင် ဆုံမရမြဲတော့ဖြစ်သည်။
"ဒါဆို........"
"ခဏ"
jame ထွက်သွားဖို့ပြင်ပြီးမှ bossရဲ့ ခဏဆိုတဲ့အသံကြောင့် သူလည်းပြန်ရပ်လိုက်ရပြီး
"ဘာညွှန်ကြားအုန်းမလို့လည်းboss"
"ဒီအခန်းက ဘရန်းအဟောင်းတွေ ထားတဲ့အခန်းလား...."
ခိုင်မာ စတိုခန်းကို ညွှန်ပြနေတဲ့ သူဌေကြောင့် ခက်သွက်သွက်ရှေ့ထွက်လိုက်ပြီး
"ဟုတ်ကဲ့ သူဌေး..."
"ဘရန်းတွေကို သေချာရောထားရဲ့လား ဒိတ်အောက်သွားပင်မယ့် ဝယ်ခြင်တဲ့သူတွေရှိနေသေးတယ်"
"ဟုတ်ကဲ့ သေချာထားပါတယ်သူဌေး အဲ့အခန်းတွက်လည်း လူသစ်ထက်ငှားထားပါသေးတယ်"
"Ok"
"ဒုန်း!"
"ဟင်"
ခိုင်မာ သူဌေးထွက်သွားတော့မှာမို့ သက်ပြင်းချမလို့ရှိသေး စတိုခန်းသံကြောင့် သူမထိတ်ခနည်းဖြစ်သွားမိသည်။ သူမရှေ့က လှမ်းနေဆဲ သူဌေးရဲ့ခြေလှမ်းတွေလည်းရပ်သွားတာမို ပိုပြီးခေါင်းကိုငုံ့ထားမိလိုက်သည်။
ဇိုင်း ခြေလှမ်းတို့တုန့်သွားသလို ခက်မြန်မြန်ပဲ စတိုခန်းတံခါးကိုဖွင့်လိုက်မိသည်။ ပွင့်သွားတယ်ဆို ပထမဦးဆုံးအသံထွက်လာသူက ခိုင်မာပါ
"ဟဲတော်"
"ဒါလား... ဝန်ထမ်းကောင်း... ခုလိုအလုပ်ချိန်မှာတောင် အချောင်ခိုနေတာ အလုပ်ထုပ်လိုက်တော့!"
ခိုင်မာ သူဌေးရဲ့ ခက်မာမာအသံကြောင့် လန့်နေပင်မယ့်လည်း ထင်ထင်လေးကိုအလုပ်မပြုပ်စေ ခြင်တာမို့ အရဲစွန့်ပြီး
"ဟို ခု ခုမှ ဝင် ဝင်ကာစမို့ပါသူဌေး..."
ဇိုင်း သူတို့အသံတွေဆူညံနေသလောက် သူတို့ဘက်ကို ကျောပေးပြီး ခေါင်းငိုက်ဆိုက်ကျနေတဲ့ ကောင်ကြောင့်
"ကျစ် ဟေ့! မင်း ထစမ်း!... ဟင် မင်း...."
"ဗျာ! ဟာ! ခင်ဗျား...."
ဇိုင်း သူပုခုံးကိုဆွဲလွှဲလှုပ်လိုက်တော့ သူဟိုနေ့ကတွေလိုက်တဲ့ကောင်လေးကြောင့် သူလည်းအံ့သွားမိသည်။ ဘာကြောင့်မှန်းမသိ အဲ့နေ့ကတည်းက အဲ့ကောင်လေးရဲ့ မျက်ဝန်းတောက်တွေကို မှတ်မိနေတာဖြစ်သည်။
ထင်ထင် ရုပ်တရက် ဟိုလူကြီးကိုတွေလိုက်ရတာမို့ ယောင်ရမ်းထလိုက်တယ်ဆို
"ဟ့ အ့ မင်း..."
"ဟာ... sor sorry sorryပါဗျာ..."
ထင်ထင် သူမကကျုံးထလိုက်တာကြောင့် ခက်ငိုက်ငိုက်ဖြစ်နေတဲ့ ဟိုလူကြီးမေးကို ခေါင်းနဲ့စောင့်မိသွားတာကြောင့် ပူထူပြီး ပြောလည်းပြော မေးကိုလှမ်းကိုင်လိုက်တယ်ဆို
"အ့ အ့ ခင် ခင်ဗျာ... အ့ လွှတ်အုန်းလေးဗျာ... အ့"
ဇိုင်း သူလက်ကိုစုပ်ကိုင်ထားလို့ ရှုံ့မဲ့နေတဲ့ မျက်နှာဖြူဖြူလေးကြောင့် တစ်ချက်ကြည့်ပြီး
"ကျစ် jame သွားမယ်"
"ဟုတ်ကဲ့"
ဇိုင်းကားပေါ်ရောက်တဲ့ထိ စုပ်သက်နေမိသည်။ သူထင်ထားတာ ယောက်ျားပင်မယ့် ဘာလိုမိန်းကလေးဖြစ်နေရတာလည်း... ဒါကြောင့်မို့လည်း သူအလုပ်ထုပ်ဖို့ ဆက်မပြောပဲထွက်လာခဲ့လိုက်တာဖြစ်သည်။
"ကျစ်"
ဘာကြောင့် ထိုကောင်လေးကို ခေါင်းထည်းရောက်လာပါလိမ့် ဇိုင်း စုပ်တသက်သက်နဲ့လုပ်နေတာကို jameတစ်ယောက်ကတော့ စက္ကန့်မလက်ကြည့်နေမိသည်။
ဆိုင်ခန်းထဲတွင်တော့
"ထင်ထင် နင်လုပ်လိုက်ရင် အရာရာနဲ့အကြောင်းကြောင်းကြီးပဲ တော်သေးတယ် သူဌေးအလုပ်ထုပ်မသွားလို့"
ထင်ထင် ခိုင်မာစကားတွေနားထည်းမဝင်ပဲ သူမတွေးနေတာက.. ဒီလူကြီး သူမကိုတွေ့တုန်းက "မင်း"ဆိုပြီး သိသလိုအံ့သြသွားသည်။ မဟုတ်မှ ဟိုအကြောင်းကိုများ ပြန်မှတ်မိသွားပြီလား.. ဒါဆို ဘာလို့ငါ့ကို တစ်ခုခုမပြောတာလည်း... ဘာလည်း ဒီလိုကိစ္စတွေက ဒီလူကြီးတွက်မဆန်းတော့တာလား..... ကျစ် ငါပြန်တောင်မပြောလိုက်ရဘူး ငါ့ကိုပဲဟောက်သွားတယ် နောက်ခါတွေ့ကြည့်
ခိုင်မာ သူမကသာ စကားပြောနေတာ ရှေ့က ထင်ထင်က ငူငူငိုင်ငိုင်ဖြစ်နေတာမို့
"ထင်ထင် မောင်လေး... ဟဲ့"
"ဟင် ဗျာ..."
"ကျစ် ထားလိုက်တော့နင်အခုပြန်လိုက်တော့ မနက်ဖြန်မှထပ်လာခဲ့ အဝမှာ ယူနီဖောင်းယူသွားအုန်း..."
"ဗျာ.. ဟို..."
"အမယ်လေး.. ယောက်ျားလေး ယူနီဖောင်းဟေ့ နင့်မလည်း..."
"ဟုတ်"
ထင်ထင်ပြောပြီးတာနဲ့ ထွက်လာခဲ့လိုက်သည်။အမှန် ထင်ထင်ပြောခြင်တာက အလုပ်ကထွက်ခြင်တယ်လို့ပါ ထိုလူကြီးပိုင်တဲ့နေရာမှာတော့ မလုပ်ခြင်ပါ။ ဘာပဲပြောပြော ခုပြန်သွားပြီး နောက်နေ့မလာတော့ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
>>>>>>>>>>>>>>>
"ထင်ထင် သမီး.... ပြန်လာပြီလား... အဟွန်း... စောလိုက်တာသမီးရယ်..... လာလာ"
ထင်ထင် အိမ်ထဲဝင်လိုက်တယ်ဆို အမေ့ဆီက မကြားစဖူးတဲ့ အခေါ်ဝေါ်တွေကြားလိုက်ရတာမို့ သူမပင်ကြောင်နေမိသည်။
"အမယ်လေး... ထိုင်ပါအုန်းသမီးလေးရယ်...."
"လာပြန်ပြီအမေရာ... သမီး..."
"အယ် မှားလို့ သား သား... အဟွန်း.."
ပုံမှန်ဆို သူမကိုထထုအော်ဆဲမယ့်အမေက ခုလိုအပြောချိုနေတာကြောင့် သူမကိုယ်သူမပင်မလုံခြင်တော့ပါ
"အဟွန်း.... ဒါနဲ့ သမီး... အဲ သားအလုပ်ရလာပြီဆို ငမျိုးပြောတယ်မေ့ကိုပြောတယ်"
ထင်ထင် သူမစဥ်းစားထားတာ အမေလည်းမသိတာမို့ အလုပ်ထွက်လိုက်တော့မို့ပင် ခုတော့
"ကျစ် ငမျိုးတော့ရှည်ပြန်ပြီ"
"အဟွန်း... ပြောပါစေကွယ်... ဒါဝမ်းသာစရာစကားပဲဟာ နောက်ကျရင် ထမင်းချိုင့်ထည့်ပေးလိုက်မယ်သိလား... ဟိုကအစားတွေကကောင်းခြင်မှကောင်းမှာလေ"
"မ မဟုတ်ဘူးအမေ..."
"ဟုတ်ပါတယ်... အမေသိပါတယ် ဟိုကစားကောင်သောက်ဖွယ်တွေကောင်းမှန်း ဒါမယ့် အမေ့အိမ်က အိမ်ထမင်းလေးပဲထည့်သွား... လခလည်းအများကြီးမရခြင်နေ ညည်းခြေညိမ်ရင်တော်ပြီအေ..... အဟွန်း..."
ထင်ထင် သူမပြောမယ့်စကားတွေက အမေ့စကားတွေအောက်မှာပျောက်ရှကုန်ပြီး မျက်ရည်ကြည်တို့ဝေ့လာကာ သူမရှေ့က အမေ့ကို တင်းကြပ်စွာပွေ့ဖက်လိုက်တော့သည်။
ဒေါ်မိမိ သူမကိုမဖက်စဖူး ရုပ်တရက် ထဖက်လိုက်ပြီး ကြိပ်ရှိုက်နေတဲ့သမီးဖြစ်သူကြောင့် သူမလည်းပြန်လည်ထွေးပွေ့ထားလိုက်မိသည်။ သားမိနှစ်ယောက်ကြားမှာ တိတ်ဆိပ်မှူတွေကြီးဆိုးသွားပင်မယ့် ပြောစရာမလိုတဲ့စကားတွေက နှစ်ယောက်ကြားမှာနွေးထွေးလျှက်
>>>>>>>>>>>>>>>>>>
"ရွှမ်း အား.... ရွှမ်း နောက်ခိုင်းတာမလုပ်အုန်းမလား.... ရွှမ်း နောက် ထမင်းခိုးစားအုန်းမလား... ရွှမ်း နောက်....."
"ဟေ့! ရပ်လိုက်"
"........."
"မင်းသူ့ကို ဘယ်လောက်နဲ့ရောင်းမလည်း..."
"သိန်းတစ်ထောင်"
"Ok ရော့"
"ဟျောင် ဒါမင်းအဖေအသစ် လိုက်သွားလိုက်"
"ဟင့်အင်း ဟင့်အင်း အဖေ ကျွန်တော် ကျွန်တော်မလိုက်ခြင်ဖူး... မလိုက်ဘူး... အဖေ မလိုက်ဘူး... မလိုက်ဘူး မလိုက်ဘူး!!! ဟင်"
အိမ်မက်ဆိုးတွေကြားက ခြွေးစီးတို့နဲ့ တစ်ဖံပြန်နိုးလာတဲ့ ဇိုင်းတစ်ယောက် နာရီကိုကြည့်တော့ မနက်၃နာရီမို့ ကုတင်ပေါ်ကာဆင်းကာ အိမ်ထဲက ဘားထဲဝင်လိုက်တော့သည်။
◾◾◾◾◾◾◾◾◾◾◾◾◾◾◾
ကဲ သခင်ကြီးဆိုတာက ဘာကြီးလည်းနော်😁 ဇိုင်းရဲ့အတိပ်ကဘာတွေရှိနေမလည်း..
ထင်ထင်နဲ့ဇိုင်း ဘယ်လိုနီးစပ်သွားကြမလည်းဆိုတာ သည်းခံပြီးဖတ်ပေးကြပါအုန်းနော်😁
Likeပေးဖို့မပေးပါနဲ့နော်😁
အရေးသားနဲ့စာလုံးပေါင်းမှာရင်ခွင့်လွှတ်ပါရှင့်🙏
သည်းခံဖတ်ပေးကြတဲ့ စာချစ်သူတစ်ဦးခြင်းစီကိုကျေးဇူးအထူးပါနော်🙏❤
#မြူခိုးဝေဝေ
🎭 မာဖီးယားရဲ့ ဇနီးဆိုးလေး (OR)
ကျွန်တော့်ဇနီး ကောင်ဆိုးလေး🎭
အပိုင်း (၃)
"အဟွန်း ဇိုင်း.... ဇိုင်း.... မင်းသိပ်တော်လာပါလား....."
အခန်းတစ်ခုလုံးအမှောင်အတိဖုန်းလွှမ်းနေပြီး အခန်းရဲ့ ထောင်တစ်နေရာလို့ထင်ရတဲ့နေရာမှ ထွက်လာသောအသံတစ်ခုဖြစ်သည်။ အသံတို့က အေးဆက်မာကြောပြီး ခက်အက်အက်အသံဖြစ်နေသည်။
Joly အခန်းဝမှာရပ်နေရင်း ရင်းနှီးပြီးသား ဆေးလိပ်ငွေ့ကိုရှူရှိုက်နေမိသည်။ ဒီလူကား... ဘယ်လိုပုံစံဆိုတာသူမငယ်စဉ်ကတည်းမသိခဲ့ပါ။ ခုလိုအမှောင်ထဲမှာပဲနေသလို အလင်းကြောက်သူလို့ သူမသိထားသည်။ထိုသူသည် သူမနဲ့ဇိုင်းရဲ့ မွေးစားအဖေပင်။ မွေးစားအဖေလို့နာမ်စားသုံးထားပင်မယ့် သူမတို့ကို လက်သက်မွေးထားတဲ့ခွေးတစ်ကောင်လိုဆက်ဆံနေတဲ့သူပါ။ ဇိုင်းနဲ့သူမက လာတဲ့နေရာမတူပင်မယ့် သူမကိုခေါ်ယူမွေးစားချိန်မှာ ဇိုင်ကရောက်နှင့်နေပြီးသားပါ သူမသိသလောက်ဆို ဇိုင်ကလည်း အသိုက်ပျက်ထည်းကပင်။
သူမမှာသာ ခုထိမလွတ်မြောက်နိုင်သေးပင်မယ့် ဇိုင်းကတော့ လွတ်မြောက်သွားတာကြာပါပြီ။ တစ်ချိန်က ဂိုဏ်အားလုံးရဲ့ သခင်ဟာ သူမရှေ့က သခင်းကြီးဖြစ်သလို ခုချိန်မှာတော့ ဇိုင်းဖြစ်နေသည်။ ဒါကိုပဲ ဇိုင်းရဲ့အခင်မင်ဆုံးဖြစ်တဲ့သူမကို အသုံးချပြီး ဇိုင်းသူ့လက်အောက်ပြန်အညံ့ခံရန် နားချခိုင်းနေတာကြာပြီဖြစ်သည်။ Joly ဆေးလိပ်ငွေ့က ပိုနီးလာသလိုခံစားရတာမို့ အတွေးတို့ကိုရပ်လိုက်ပြီး ခေါင်းငုံ့ကာ သတိအနေထားနဲ့ရပ်နေမိသည်။
"Joly......."
"ဟုတ်ကဲ့ သခင်ကြီး"
"စိတ်ဝိညာဉ်က ငါ့ဆီမှာရှိနေဖို့လိုတယ်ကလေး......"
Joly သူမမေးရိုးကို ချွန်ထက်တဲ့အရာတစ်ခုနဲ့ ခြစ်ခံလိုက်ရတာမို့ တွန့်သွားပင်မယ့် ခေါင်းငုံ့မပျက်ရပ်နေမိသည်။
"အဟက် တော်တယ်..... ဒီလိုအသည်းမာနေရမယ်..... သွားတော့!!!"
joly သွားတော့ဆိုတဲ့စကားလုံးကို အခန်းတစ်ခုလုံးဟိန်းသွားတဲ့ထိပြောလိုက်တာမို့ တုန်မလိုဖြစ်သွားပင်မယ့် လှည့်ထွက်လာခဲ့လိုက်သည်။ တစ်ခါတစ်လေမှာ ဇိုင်းကိုသူမအားကျမိသည်။ ဘယ်အရာကိုမှ သံယောဇဉ်မထားတက်သလို ဘယ်အရာကိုမှလည်း ပြန်ငဲ့မကြည့်တက်လို့ပါ....
jolyထွက်သွားတယ်ဆိုတာနဲ့
"ငှက်မည်း!"
>>>>>>>>>>>>>>>
ထင်ထင် ဒီနေ့ အမေပြောလွန်းလို့ အလုပ်ထွက်ရှာမို့ဖြစ်သည်။ ဆယ်တန်းတောင်မအောင်တဲ့ သူ့အတွက် အလုပ်ရှားလွန်းတာကြောင့် ငမျိုးကိုဆက်ခိုင်းထားရသည်။ ထင်ထင် ရေမိုးချိုးပြီး လက်ကအကျင့်ဖြစ်နေတဲ့ တီရှပ်တန်းကို လက်ရောက်ပြီးမှ ပြန်အရှိန်သက်လိုက်ပြီး အနည်းငယ်သာရှိတဲ့ ရှပ်လက်ရှည်ကိုဝတ်လိုက်ရသည်။
"ကျစ် ခုထိ မပျောက်သေးဘူး...."
ထင်ထင် ကိုယ့်ပါသာပြောပြီး မျက်နှာရဲကနည်းဖြစ်သွားမိသည်။နောက်မှ ခေါင်းခါလိုက်ပြီး အခန်းထဲကထွက်လာလိုက်သည်။
ဒေါ်မိမိ လေတချွန်ချွန်နဲ့ ထွက်လာတဲ့ ထင်ထင်ကြောင့်
"ဟဲ့ ဒါဘယ်လည်း...."
"ငမျိုးနဲ့ချိန်းထားလို့"
"ဘာအေ့! ဒါ ညည်းအမေကိုပြောရမယ့်စကားလား..."
ထင်ထင် ဟိုတစ်နေ့ကကတည်းက စကားအမှားမခံတဲ့ အမေ့ကြောင့် ခေါင်းကုပ်လိုက်ပြီး
"ကျစ် ဘာတွေရှောက်ပြောနေတာလည်းအမေရာ.... ကျွန်တော် ငမျိုးနဲ့ အလုပ်ကြောင်းပြောမို့"
"အမယ်လေး..... ဘုရားပွင့်ပါအုန်းမယ်အေး... မလိမ်နဲ့ ရှိရှိတိုင်းပြော ညည်းငမျိုးနဲ့ သွားချိန်းတွေမို့မဟုတ်လား.."
"ဟား..... အမေရာ...... မဟုတ်ပါဘူးဆိုဗျာ.... အမေပဲ အလုပ်မလုပ်လို့ပြောနေပြီးတော့"
"အေး ဟုတ်ရင်တော့ဟုတ်ပေါ့အေ"
ထင်ထင် ဆက်ပြောမနေတော့ပဲ လက်နောက်ပြန်ပြပြီး ထွက်လာခဲ့လိုက်သည်။
ထင်ထင် ဆိုင်းထဲဝင်လိုက်တော့ ငမျိုးကရောက်နှင့်နေပြီးမို့
"sorryငမျိုး ငါနောက်ကျသွားတယ်"
"မင်းထုံစံပဲဟာ... လုပ်မနေနဲ့"
"အေး... အခြေနေဘယ်လိုလည်း..."
"အင်း ငါ့အမအလုပ်လုပ်တဲ့နေရာမှာတော့ လူလိုတယ်တဲ့ကွ ဒါမယ့် ဘော်ကြော့တော့မရဘူးကွ သူက အထည်ကားလာရင်အထည်တွေထမ်းရမှာ နောက်လိုအပ်တာလေးဘာလေးပေါ့ကွ"
ထင်ထင် အောက်ကျတဲ့ကိစ္စကို မလုပ်ခြင်ပင်မယ့် ခုလိုခေတ်ကြီးမှာ ဆယ်တန်းမအောင်ရင်တော့ ခုလိုနေရာလောက်ပဲမို့ သူမလက်ခံလိုက်သည်။
>>>>>>>>>>>>>>>
စင်တာရဲ့ ဆိုင်ခန်းပေါင်းများစွာကိုကျော်ဖြတ်ပြီးနောက်
"ထင်ထင် ဒါ ငါ့အမအလုပ်လုပ်တဲ့နေရာလေဟာ စင်တာတစ်ခုလုံးက သူဌေးတစ်ဦးတည်းပိုင်တာပင်မယ့် သူကဆိုင်ခွဲတွေလုပ်ပြီး သေချာလုပ်ထားတာဟ့ စည်းစနစ်ကြီးတယ်"
ထင်ထင် ငမျိုးစကားကြောင့်ဘာရယ်မဟုတ်ပဲ နှုတ်ခမ်းမဲ့လိုက်မိသည်။
သူအမဆိုသူနဲ့တွေ့ရဖို့ မနည်းအစောင့်ကိုပြောပြီးခေါ်တော့မှရောက်လာသည်။ သူ့ကိုစတွေ့တယ်ဆို အပြုံးတို့ချိုနေတဲ့ ငမျိုးအမကြောင့် ဘာရယ်မဟုတ်ပဲ စိတ်ထည်းနည်းနည်းပေါ့သွားမိသည်။
"လာ မောင်လေး... မမကစောင့်နေတာကြာပြီ "
"အဟွန်း... ဟုတ်ကဲ့ဗျ"
ငမျိုးအမနဲ့က ငယ်ငယ်ကတည်းက တွေ့နေကြပင်မယ့် သိပ်မခင်ပါ။ ခုမှ သွားကြီးဖြီးပြနေရတဲ့ ကိုယ့်အဖြစ်ကိုနည်းနည်းတော့ ရှက်မိသည်။
"ဒါဆို.. လာမောင်လေး ခုပဲအလုပ်ဝင်လိုက်တော့နော်... ကိုမျိုး နင်ပြန်တော့လေ"
"အေး ကျော်ကြီး ဒါဆိုငါသွားပြီဟျောင် မင်လခထုပ်ရင် ငါ့အတွက်မမေ့နဲ့နော် ဟင်းဟင်း.."
"အော်... ဒီကောင်လေး..."
"နောက်တာပါကွာ.. ရုပ်ကြီးကလည်း ပြန်တောင်မဖြေနိုင်ဘူး..."
ထင်ထင် သူ့ကိုစနောက်ပြီး ပြန်သွားတဲ့ငမျိုးကိုကြည့်ပြီး ခုမှ ကျောင်းစတက်ရတဲ့ကလေးလိုဖြစ်နေမိသည်။ အလုပ်မလုပ်ဖူးတာ ခုမှသိသာနေသလား....
အထဲရောက်တော့ နေရာတကျချထားတဲ့ အင်္ကျီး ဘောင်ဘီ ဖိနပ်ကအစ သေသေသပ်သပ်မို့ လိုက်ပတ်ကြည့်နေမိသည်။
"လာမောင်လေး... ဒီအခန်းက ဆိုင်ခန်းရဲ့စတိုခန်းလေး အထည်တွေကို ဖုန်ရှိမရှိဝိုင်းစစ်ပေးထားနော် နောက် ဖိနပ်တွေကို အရောင်မကူးအောင် သေချာခွာထားရဲ့လား ကြည့်ပေးပါနော် ခဏနေ သူဌေးလာစစ်မှာမို့"
"ဗျာ!"
"ဟင် ဘာဖြစ်လို့လည်းမောင်လေး... အဆင်မပြေလို့လား..."
"အယ် ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး အဟွန်း..."
"အင်းအင်း ကောင်းကောင်းလုပ်နော် သူဌေးလာလို့ မေးရင်ဖြေလိုက်သိလိုက် ဘာမှမကြောက်နဲ့ ဒါမယ့် သူဌေးကစိတ်တော့စက်တယ်နော်သတိထား ဒါမယ့် စတိုခန်းထဲတော့ လာစစ်တာရှားပါတယ်"
"အော်.. ဟုတ် ဟုတ်ကဲ့"
ထင်ထင် ဒီနေ့မှ အလုပ်စလုပ်ပါတယ် သူဌေးကဒီနေ့ပဲဝင်စစ်မယ်ဆိုတော့ အရင်တုန်းက တုံးတိုက်တိုက်ကျားကိုက်ကိုက်ဆိုတဲ့သူ့မှာ အခုမှ လက်ဖျားတွေအေးလာပြီး သန့်စင်ခန်းသွားခြင်သလိုလိုပင် ဖြစ်လာမိသည်။
ထင်ထင် သူမကိုထားပြီး ထွက်သွားတဲ့ ငမျိုးအမကိုမျှော်နေမိသည်။ဘာဖုန်မှမရှိတဲ့ အထည်တွေကို ဖုန်လိုက်စစ်နေရတာကြောင့် ပျင်းလာသလို အတော်ကြာတဲ့ထိ ရောက်လာသံမကြားရသေးတဲ့ သူဌေးဆိုသူကြောင့် လူက အိပ်ငိုက်ခြင်လာသည်။
"Boss ဒါပြီးရင် room- 1279ကိုသွားဖို့ရှိပါသေးတယ်"
"Ok"
ဇိုင်း လူကိုယ်တိုင်က အမှောင်သခင်လို့ခံယူထားပင်မယ့် သူ့ဝင်ငွေအားလုံးက ငွေဖြူတွေပါ ငွေမည်းတစ်ခါမှမသုံးဘူးသလို အမှောင်နည်းနဲ့လည်း ပိုက်ဆံမရှာဘူးပါ သူအုပ်ချုပ်တဲ့ အမှောင်လောကက ချစားကြီးစိုးမှူတွေမရှိပါ။ ဒါမယ့် တစ်ခါတစ်လေ ပုန်ကန်ခြင်တဲ့ ဂိုဏ်ရှိရင် ဆုံမရမြဲတော့ဖြစ်သည်။
"ဒါဆို........"
"ခဏ"
jame ထွက်သွားဖို့ပြင်ပြီးမှ bossရဲ့ ခဏဆိုတဲ့အသံကြောင့် သူလည်းပြန်ရပ်လိုက်ရပြီး
"ဘာညွှန်ကြားအုန်းမလို့လည်းboss"
"ဒီအခန်းက ဘရန်းအဟောင်းတွေ ထားတဲ့အခန်းလား...."
ခိုင်မာ စတိုခန်းကို ညွှန်ပြနေတဲ့ သူဌေကြောင့် ခက်သွက်သွက်ရှေ့ထွက်လိုက်ပြီး
"ဟုတ်ကဲ့ သူဌေး..."
"ဘရန်းတွေကို သေချာရောထားရဲ့လား ဒိတ်အောက်သွားပင်မယ့် ဝယ်ခြင်တဲ့သူတွေရှိနေသေးတယ်"
"ဟုတ်ကဲ့ သေချာထားပါတယ်သူဌေး အဲ့အခန်းတွက်လည်း လူသစ်ထက်ငှားထားပါသေးတယ်"
"Ok"
"ဒုန်း!"
"ဟင်"
ခိုင်မာ သူဌေးထွက်သွားတော့မှာမို့ သက်ပြင်းချမလို့ရှိသေး စတိုခန်းသံကြောင့် သူမထိတ်ခနည်းဖြစ်သွားမိသည်။ သူမရှေ့က လှမ်းနေဆဲ သူဌေးရဲ့ခြေလှမ်းတွေလည်းရပ်သွားတာမို ပိုပြီးခေါင်းကိုငုံ့ထားမိလိုက်သည်။
ဇိုင်း ခြေလှမ်းတို့တုန့်သွားသလို ခက်မြန်မြန်ပဲ စတိုခန်းတံခါးကိုဖွင့်လိုက်မိသည်။ ပွင့်သွားတယ်ဆို ပထမဦးဆုံးအသံထွက်လာသူက ခိုင်မာပါ
"ဟဲတော်"
"ဒါလား... ဝန်ထမ်းကောင်း... ခုလိုအလုပ်ချိန်မှာတောင် အချောင်ခိုနေတာ အလုပ်ထုပ်လိုက်တော့!"
ခိုင်မာ သူဌေးရဲ့ ခက်မာမာအသံကြောင့် လန့်နေပင်မယ့်လည်း ထင်ထင်လေးကိုအလုပ်မပြုပ်စေ ခြင်တာမို့ အရဲစွန့်ပြီး
"ဟို ခု ခုမှ ဝင် ဝင်ကာစမို့ပါသူဌေး..."
ဇိုင်း သူတို့အသံတွေဆူညံနေသလောက် သူတို့ဘက်ကို ကျောပေးပြီး ခေါင်းငိုက်ဆိုက်ကျနေတဲ့ ကောင်ကြောင့်
"ကျစ် ဟေ့! မင်း ထစမ်း!... ဟင် မင်း...."
"ဗျာ! ဟာ! ခင်ဗျား...."
ဇိုင်း သူပုခုံးကိုဆွဲလွှဲလှုပ်လိုက်တော့ သူဟိုနေ့ကတွေလိုက်တဲ့ကောင်လေးကြောင့် သူလည်းအံ့သွားမိသည်။ ဘာကြောင့်မှန်းမသိ အဲ့နေ့ကတည်းက အဲ့ကောင်လေးရဲ့ မျက်ဝန်းတောက်တွေကို မှတ်မိနေတာဖြစ်သည်။
ထင်ထင် ရုပ်တရက် ဟိုလူကြီးကိုတွေလိုက်ရတာမို့ ယောင်ရမ်းထလိုက်တယ်ဆို
"ဟ့ အ့ မင်း..."
"ဟာ... sor sorry sorryပါဗျာ..."
ထင်ထင် သူမကကျုံးထလိုက်တာကြောင့် ခက်ငိုက်ငိုက်ဖြစ်နေတဲ့ ဟိုလူကြီးမေးကို ခေါင်းနဲ့စောင့်မိသွားတာကြောင့် ပူထူပြီး ပြောလည်းပြော မေးကိုလှမ်းကိုင်လိုက်တယ်ဆို
"အ့ အ့ ခင် ခင်ဗျာ... အ့ လွှတ်အုန်းလေးဗျာ... အ့"
ဇိုင်း သူလက်ကိုစုပ်ကိုင်ထားလို့ ရှုံ့မဲ့နေတဲ့ မျက်နှာဖြူဖြူလေးကြောင့် တစ်ချက်ကြည့်ပြီး
"ကျစ် jame သွားမယ်"
"ဟုတ်ကဲ့"
ဇိုင်းကားပေါ်ရောက်တဲ့ထိ စုပ်သက်နေမိသည်။ သူထင်ထားတာ ယောက်ျားပင်မယ့် ဘာလိုမိန်းကလေးဖြစ်နေရတာလည်း... ဒါကြောင့်မို့လည်း သူအလုပ်ထုပ်ဖို့ ဆက်မပြောပဲထွက်လာခဲ့လိုက်တာဖြစ်သည်။
"ကျစ်"
ဘာကြောင့် ထိုကောင်လေးကို ခေါင်းထည်းရောက်လာပါလိမ့် ဇိုင်း စုပ်တသက်သက်နဲ့လုပ်နေတာကို jameတစ်ယောက်ကတော့ စက္ကန့်မလက်ကြည့်နေမိသည်။
ဆိုင်ခန်းထဲတွင်တော့
"ထင်ထင် နင်လုပ်လိုက်ရင် အရာရာနဲ့အကြောင်းကြောင်းကြီးပဲ တော်သေးတယ် သူဌေးအလုပ်ထုပ်မသွားလို့"
ထင်ထင် ခိုင်မာစကားတွေနားထည်းမဝင်ပဲ သူမတွေးနေတာက.. ဒီလူကြီး သူမကိုတွေ့တုန်းက "မင်း"ဆိုပြီး သိသလိုအံ့သြသွားသည်။ မဟုတ်မှ ဟိုအကြောင်းကိုများ ပြန်မှတ်မိသွားပြီလား.. ဒါဆို ဘာလို့ငါ့ကို တစ်ခုခုမပြောတာလည်း... ဘာလည်း ဒီလိုကိစ္စတွေက ဒီလူကြီးတွက်မဆန်းတော့တာလား..... ကျစ် ငါပြန်တောင်မပြောလိုက်ရဘူး ငါ့ကိုပဲဟောက်သွားတယ် နောက်ခါတွေ့ကြည့်
ခိုင်မာ သူမကသာ စကားပြောနေတာ ရှေ့က ထင်ထင်က ငူငူငိုင်ငိုင်ဖြစ်နေတာမို့
"ထင်ထင် မောင်လေး... ဟဲ့"
"ဟင် ဗျာ..."
"ကျစ် ထားလိုက်တော့နင်အခုပြန်လိုက်တော့ မနက်ဖြန်မှထပ်လာခဲ့ အဝမှာ ယူနီဖောင်းယူသွားအုန်း..."
"ဗျာ.. ဟို..."
"အမယ်လေး.. ယောက်ျားလေး ယူနီဖောင်းဟေ့ နင့်မလည်း..."
"ဟုတ်"
ထင်ထင်ပြောပြီးတာနဲ့ ထွက်လာခဲ့လိုက်သည်။အမှန် ထင်ထင်ပြောခြင်တာက အလုပ်ကထွက်ခြင်တယ်လို့ပါ ထိုလူကြီးပိုင်တဲ့နေရာမှာတော့ မလုပ်ခြင်ပါ။ ဘာပဲပြောပြော ခုပြန်သွားပြီး နောက်နေ့မလာတော့ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
>>>>>>>>>>>>>>>
"ထင်ထင် သမီး.... ပြန်လာပြီလား... အဟွန်း... စောလိုက်တာသမီးရယ်..... လာလာ"
ထင်ထင် အိမ်ထဲဝင်လိုက်တယ်ဆို အမေ့ဆီက မကြားစဖူးတဲ့ အခေါ်ဝေါ်တွေကြားလိုက်ရတာမို့ သူမပင်ကြောင်နေမိသည်။
"အမယ်လေး... ထိုင်ပါအုန်းသမီးလေးရယ်...."
"လာပြန်ပြီအမေရာ... သမီး..."
"အယ် မှားလို့ သား သား... အဟွန်း.."
ပုံမှန်ဆို သူမကိုထထုအော်ဆဲမယ့်အမေက ခုလိုအပြောချိုနေတာကြောင့် သူမကိုယ်သူမပင်မလုံခြင်တော့ပါ
"အဟွန်း.... ဒါနဲ့ သမီး... အဲ သားအလုပ်ရလာပြီဆို ငမျိုးပြောတယ်မေ့ကိုပြောတယ်"
ထင်ထင် သူမစဉ်းစားထားတာ အမေလည်းမသိတာမို့ အလုပ်ထွက်လိုက်တော့မို့ပင် ခုတော့
"ကျစ် ငမျိုးတော့ရှည်ပြန်ပြီ"
"အဟွန်း... ပြောပါစေကွယ်... ဒါဝမ်းသာစရာစကားပဲဟာ နောက်ကျရင် ထမင်းချိုင့်ထည့်ပေးလိုက်မယ်သိလား... ဟိုကအစားတွေကကောင်းခြင်မှကောင်းမှာလေ"
"မ မဟုတ်ဘူးအမေ..."
"ဟုတ်ပါတယ်... အမေသိပါတယ် ဟိုကစားကောင်သောက်ဖွယ်တွေကောင်းမှန်း ဒါမယ့် အမေ့အိမ်က အိမ်ထမင်းလေးပဲထည့်သွား... လခလည်းအများကြီးမရခြင်နေ ညည်းခြေညိမ်ရင်တော်ပြီအေ..... အဟွန်း..."
ထင်ထင် သူမပြောမယ့်စကားတွေက အမေ့စကားတွေအောက်မှာပျောက်ရှကုန်ပြီး မျက်ရည်ကြည်တို့ဝေ့လာကာ သူမရှေ့က အမေ့ကို တင်းကြပ်စွာပွေ့ဖက်လိုက်တော့သည်။
ဒေါ်မိမိ သူမကိုမဖက်စဖူး ရုပ်တရက် ထဖက်လိုက်ပြီး ကြိပ်ရှိုက်နေတဲ့သမီးဖြစ်သူကြောင့် သူမလည်းပြန်လည်ထွေးပွေ့ထားလိုက်မိသည်။ သားမိနှစ်ယောက်ကြားမှာ တိတ်ဆိပ်မှူတွေကြီးဆိုးသွားပင်မယ့် ပြောစရာမလိုတဲ့စကားတွေက နှစ်ယောက်ကြားမှာနွေးထွေးလျှက်
>>>>>>>>>>>>>>>>>>
"ရွှမ်း အား.... ရွှမ်း နောက်ခိုင်းတာမလုပ်အုန်းမလား.... ရွှမ်း နောက် ထမင်းခိုးစားအုန်းမလား... ရွှမ်း နောက်....."
"ဟေ့! ရပ်လိုက်"
"........."
"မင်းသူ့ကို ဘယ်လောက်နဲ့ရောင်းမလည်း..."
"သိန်းတစ်ထောင်"
"Ok ရော့"
"ဟျောင် ဒါမင်းအဖေအသစ် လိုက်သွားလိုက်"
"ဟင့်အင်း ဟင့်အင်း အဖေ ကျွန်တော် ကျွန်တော်မလိုက်ခြင်ဖူး... မလိုက်ဘူး... အဖေ မလိုက်ဘူး... မလိုက်ဘူး မလိုက်ဘူး!!! ဟင်"
အိမ်မက်ဆိုးတွေကြားက ခြွေးစီးတို့နဲ့ တစ်ဖံပြန်နိုးလာတဲ့ ဇိုင်းတစ်ယောက် နာရီကိုကြည့်တော့ မနက်၃နာရီမို့ ကုတင်ပေါ်ကာဆင်းကာ အိမ်ထဲက ဘားထဲဝင်လိုက်တော့သည်။
◾◾◾◾◾◾◾◾◾◾◾◾◾◾◾
ကဲ သခင်ကြီးဆိုတာက ဘာကြီးလည်းနော်😁 ဇိုင်းရဲ့အတိပ်ကဘာတွေရှိနေမလည်း..
ထင်ထင်နဲ့ဇိုင်း ဘယ်လိုနီးစပ်သွားကြမလည်းဆိုတာ သည်းခံပြီးဖတ်ပေးကြပါအုန်းနော်😁
သည်းခံဖတ်ပေးကြတဲ့ စာချစ်သူတစ်ဦးခြင်းစီကိုကျေးဇူးအထူးပါနော်🙏❤
#မြူခိုးဝေဝေ