🎭မာဖီးယားရဲ့ ဇနီးဆိုးလေး (OR)
ကျွန်တော့်ဇနီး ကောင်ဆိုးလေး🎭
၄နှစ်ခန့်ကြာပြီးနောက်
"အီး....!..... မေမေရေ...!... တိပ်တိပ်ကို တိုတိုလုပ်တယ် ဟီး....!........"
ထင်ထင်တစ်ယောက် မီးဖိုချောင်ထဲမှာ နေ့လည်စာပြင်နေတုန်း အိမ်ရှေ့က သမီးအသံကြောင် အေပရွန်တောင်မကျွတ်နိုင်ပဲ အပြေးတပိုင်းထွက်လာခဲ့ရသည်။ ခုဆို ထင်ထင်ဆံပင်တွေက တင်ပါးထိပ်ထိရှိနေပြီဖြစ်သည်။ အရင်လို ဘောင်းဘီ တီရှပ်ဝတ်တဲ့နေရာမှာ ထမိန်းလေးနဲ့အင်္ကျီပွပွလေးကနေရာယူနေပါပြီ။ ဒီလိုပြောင်းလည်းမှူတို့ဖြစ်စေတာ.....
"ခိ ခိခိ ခ် ဟိ ဖေ့ ခိ အာ.... ဟိ"
ထင်ထင်အိမ်ရှေ့ရောက်တယ်ဆို ကြမ်းပြင်မှာ လုံးထွေးနေတဲ့ သားဖသုံးယောက်ကြောင့် သူမသက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။ သူမမှာတော့ တကယ်ပဲသက်နေကြပြီအထင်နဲ့ပြေးလာရတာ ဒီရောက်တော့ သုံးယောက်သားစော့နေကြတာ သူမကိုတောင်မမြင်။ ထင်ထင် အမြင်ကပ်စွာ မျက်နှာမဲ့လိုက်ပြီး မီးဖိုးချောင်ဘက် ပြန်ထွက်လာခဲ့ရသည်။ တော်ကြာ တအောင့်နေဆို အော်ကြတော့မှာပါ မေမေရေ တိပ်တိပ်ဗိုက်စာပြီ အတင်လည်းစာပြီဆိုပြီ အဆိုးဆုံးကတော့ ဦးဇိုင်းပေါ့ ထင်ထင်ချက်တာကလွဲပြီး ဆိုင်ထမင်းတောင်မစားတော့ပါ။
"တီး.... ပွမ်....."
"ဟော်... ဖေရောက်လာပြီထင်တယ်"
ထင်ထင် စဥ်းစားခန်းဝင်နေတုန်း အိမ်ရှေ့က ကားဟွန်းသံကြောင့် ကျပ်နေပြီဖြစ်တဲ့ဟင်းအိုးကို ခက်မြန်မြန်ချပြီး အေပရွန်ပါအမြန်ချွတ်ကာ ပြေးထွက်လာလိုက်သည်။ ဘာလို့ဆို ဦးဇိုင်းက တံခါးဖွင့်ပေးမှာမဟုတ်လို့ပါ နှစ်တွေအတော်ကြာသည်အထိ ဦးအဂ္ဂဇိုင်းကို မေးထူးခေါ်ပြောပဲလုပ်ပြီး ဒီနေ့ထိကောင်းကောင်းမခေါ်သေးပါ။ ခုလိုဝင်ထွက်သွားလာလို့ရအောင်တောင် သူမမှာ မနည်းကြိုးစားထားရတာဖြစ်သည်။
ထင်ထင် အိမ်ရှေ့ခန်းကိုဖြတ်တော့ ဆော့ကောင်းတုန်းရှိသေးတဲ့ သားဖတွေကြောင့် အမြင်ကပ်စွာ မဲ့လိုက်ပြီး
"သား... ဟိုမှာ မင်းဖိုးဖိုးလာတယ် လာ မေမေနဲ့သွားကြိုရအောင်"
"ဟုတ် မေ့"
သားသားက ထင်ထင်ပြောလိုက်တာနဲ့ နပန်းလုံးနေရကာနေထလိုက်တာမို့ ဇိုင်းမျက်နှာကြီးသုန်မှုန်ပြီး
"ကျစ် သား... လာဒီကို ဖေဖေနဲ့ဆော့မယ် သူ့မှာခြေထောက်ပါတာပဲ သူ့ပါသူလာလိုက်မယ် နေပါစေ မင်းအမေကိုက ပိုနေတာ"
ဇိုင်းပြောလိုက်တာကို ဇိုင်းနဲ့ထင်ထင်ကြားမှာ မတ်တပ်လေးရက်နေတဲ့ အထင်ခရဇိုင်းလေးက နားလည်သွားသလိုနေနဲ့
"ဟင် တာဆို အတင်လည်း... ဖေဖေလာရင် တွက်မကြိုတော့ဘူးနော်... ဖေဖေလည်းခြေတောက်ပါတာပဲ နော်"
"ဘာကွ!"
"ခိ အဟွန်း... ကောင်းရော.. ဟုတ်တယ်သားရေ.. မင်းအဖေကိုလည်း အဲ့လိုထွက်မကြိုနဲ့ သားဖေကခြေထောက်ပါနေတာပဲနော်"
"ဟုတ်မေမေ"
ဇိုင်း သားကသူနားလည်သလိုလေးပြောနေပင်မယ့် သူ့မျင်နှာက အလိုမကျမှူတို့နဲ့ သုန်မှုန်လာပြီး
"သွား.. မင်းတို့သားမိပဲ သွားကြို ငါက သမီးရှိရင်ရတယ် ဟုတ်တယ်နော်သမီး"
"ခိ ဟုတ်ဖေဖေ"
"အား... ချစ်လိုက်တာ ဖေ့သမီးလေးရာ... လာပါအုန်း... အာဘွားကြီးကြီးပေးလိုက်ရ.."
"အာ... ပေးနဲ့ ခိ ဖေ့ ဟိ"
ထင်ထင် အမြင်ကပ်လောက်အောင် ချစ်နေကြတဲ့ သားဖနှစ်ယောက်ကြောင့် မျက်စောင်းတို့နဲ့တူတူ သားလက်ကိုဆွဲပြီး ထွက်လာလိုက်သည်။ နေ့ရက်တိုင်းက ဤသို့ပါ သားက အရာရာကို လူကြီးတစ်ယောက်လို တွေးခေါ်တက်ပြီး အနေတည်သူလေးမို့ အားလုံးနဲ့လည်းတည့်အောင်ပေါင်းတက်သည်။ သူမနဲ့သားနဲ့ကတစ်ဖက်ဆို သမီးနဲ့ဦးဇိုင်းနဲ့က တစ်ဖက်ပါ။ သမီးက စိတ်မြန်သူပီပီ ဇက်ဇက်ကျဲ ကောက်စိန်လေးလည်းဖြစ်သေးသည်။ သားအပေါ်အမြဲအနိင်ယူသလို သားကိုလည်းအရမ်းချစ်သူလေးပါ အမြဲ သူဦးအောင်လုပ်ပြီး ဦးအောင်ငိုပြီး တိုင်တက်သူလေးမို့ ဦးဇိုင်းက အချစ်ပိုနေတာပါ။
"Sorryနော်ဖေ့ ဒီမှာ သားကိုစောင့်ခေါ်နေလို့"
ဦးအဂ္ဂဇိုင်း အမြဲဖာထေးပေးနေတဲ့ ခြွေးမကြောင်းသိနေသူပီပီ ပြုံးပြီးပဲခေါင်းညိမ့်လိုက်သည်။
"အဟွန်း.. ရပါတယ် သမီးရယ်... လာ ကားပေါ်တက် ရှောက်ရမှာဝေးတယ်"
"ဟုတ် ဖိုးဖိုး"
"ဟာ... မင်းကိုခေါ်လို့လားကွ ငါက ငါ့သမီး ငါခေါ်တာ"
"မေ့ အတင်သွားပြီ"
ဦအဂ္ဂ သူပြောလိုက်တာနဲ့ မျက်နှာလေးတည်ပြီး ရှေ့ကထွက်သွားတဲ့မြေးကြောင့် ဇိုင်းကိုမျက်လုံးထဲမြင်လာပြီး
"ဟားးးဟားးးဟားးး ငါ့မြေးကတော့ တကယ့်ကောင်ကွာ... နည်းနည်းမှ သေးသေးတင်လို့မရဘူး... ဖိုးဖိုးကပဲတောင်းပန်တယ် ဟုတ်ပြီလား.. လာ ဖိုးဖိုးကားပေါ်တက်"
"ဟုတ်"
ဒါတောင် မျက်နှာလေးက တွေ့စကလို ပြုံးနေတာမဟုတ်ပဲ တည်တည်လေးမို့ ဦးအဂ္ဂအသည်းယားစွာ ပွေ့ပြီး သူ့ပေါင်ပေါ်တင်လိုက်သည်။
"လာ ဖိုးနဲ့ ကားတူတူမောင်းမယ်"
"ဟင် ဖေဖေကပြောတားတယ် အသက်၁၈ပြည့်မှမောင်းရတာတဲ့"
"အဟား... ခုကဖိုးနဲ့နှစ်ယောက်ထဲလေကွာ.."
အထင်ကရလေးက ဦးအဂ္ဂစကားကြောင့် နောက်ကထင်ထင်ကိုလှည့်ကြည့်ပြီး
"မေ့ ဖေ့ကိုပြန်ကြောနဲ့နော်"
"အဟွန်း... ဟုတ်ပါပြီတော်... မပြောပါဘူး..."
"ခိ ဖိုးမောင်းတော့လေ"
"အော်... အေးပါကွာ... ဟားးဟားး ငါ့မြေးကတကယ့်ကောင်ကွာ... ဟားးဟားးး"
ထင်ထင်တို့ ဧည့်ခန်းရောက်တာနဲ့ စောနကဆော့နေကြတဲ့ သားဖနှစ်ယောက်ကို မတွေ့တော့တာမို့ တစ်ချက်ဝေ့ကြည့်လိုက်ပြီး
"ဖေ့ ထိုင်အုန်းနော် အေးဆေးမှပြန် သားသား.. ထိပ်ထိပ်လေးကိုသွားခေါ်သား..."
"ဟင့်အင်း မခေါ်ခြင်ဘူး.. တိပ်တိပ်က လာခြင်ဘူးတဲ့"
အထင်စကားကြောင့် ထင်ထင် ဦးအဂ္ဂဇိုင်းကို အားနာပြုံးလေးပြုံးလိုက်ပြီး
"ကဲကဲ ဒါဆို မေပဲသွားခေါ်တော့မယ် သားဖိုးနဲ့နေလိုက်အုန်းနော်"
"ဟုတ်"
ထင်ထင် ခက်မြန်မြန် ဓာတ်လှေကားထဲဝင်လိုက်ပြီး ဦးဇိုင်းကို မေတ္တာပို့မိနေသည်။.
"ဘယ်လိုလူလည်းမသိဘူး ကိုယ့်အဖေတောင်မှ ဒီလောက်သည်းခြေကြီးရလား..."
ထင်ထင် ဓာတ်လှေကားပွင့်သွားတာနဲ့ ခက်သွက်သွက်ရှောက်လာလိုက်ပြီး အခန်းတံခါးဖွင်လိုက်တယ်ဆို
"မသွားဘူးမှတ်လား ဖေ့သမီးလေး..."
"ဟုတ်ဖေ့"
"ဦးဇိုင်း.... ကလေးကို ဘာတွေသင်ပေးနေတာလည်း.... ဦးဇိုင်းလုပ်နေတာတွေမဟုတ်ဘူးနော်... သူ့ဖိုးနဲ့သူမြေး နေပါစေ"
"မနေရဘူး မင်းသားကိုနားချထားလို့ရမယ် ငါ့သမီးကိုတော့မရဘူး"
"ကျစ် ဒါဆို ဘာလို့ အရင်က ဖေ့ကိုလိုက်ရှာခဲ့သေးလည်း... တွေ့သွားပြီဆိုမှ ခါးခါးသီးသီးဘာလို့ နေနေရတာလည်း.... ဦးအဂ္ဂလည်း သနားပါတယ် သူလည်း သူ့ကျန်းမာရေးမကောင်းတဲ့ကြားက ဦးဇိုင်းနဲ့အဆင်ပြေခြင်လို့ လာနေတာ ဦးဇိုင်းသိရဲ့သားနဲ့"
"ကျစ် ထင်ထင် မင်းငါ့ခံစားချက်ကို သိရဲ့သားနဲ့ အဆင်ပြေအောင်ပြောပေးမနေနဲ့ သမီးကိုလာခေါ်တာမဟုတ်လား... ရော့ ခေါ်သွား..."
"ဟင့်အင်း... တိပ်တိပ်မလိုက်ဘူး... တိပ်တိပ်က ဖေဖေနဲ့ပဲ နေမှာ"
ထင်ထင် သူမဘက်က အရှော့ပေးပြီးဒီလောက်ထိပြောနေတာကို လက်မခံသေးတဲ့သူကြီးကြောင့် မျက်နှာတည်လိုက်ပြီး
"မလိုက်ခြင်နေခဲ့ ဒီနေ့တစ်နေ့လုံး နှစ်ယောက်လုံးကို အငက်ထားမယ် ဒီကချက်ထားတာကို အနံ့တောင်လာရှူဖို့မစဥ်းစားနဲ့ ဒုန်း!"
"ဟာ!"
ဇိုင်း ဘာမှပြောချိန်မရအောင် ပြောခြင်တာပြောပြီး တံခါးပိတ်သွားတဲ့ ထင်ထင်ကြောင့် သူမှာပါးစပ်အဟောင်းသားနဲ့ကျန်နေခဲ့သည်။ သမီးကလည်း သူလုပ်တာကိုကြည့်ပြီး သူ့လိုပါးစပ်လေးဟ့ပြီး အံ့သြသလိုလေးလုပ်နေသည်။ ဒါကိုပဲ ဇိုင်းကအသည်းယားစွာနဲ့ ပွေ့ဖက်လိုက်ပြီး
"အံ့သြပြမနေနဲ့ ဖေ့သမီးလေးရဲ့ ဖေနဲ့ဖေ့သမီးကို မေမေက ရက်စက်သွားပြီ တို့သားဖနှစ်ယောက် အရှော့ပေးပြီး အောက်ဆင်းရင်ကောင်မလား..."
ဇိုင်းစကားကို ဇိုင်းဗိုက်ပေါ်မှာ ထိုင်ရက်လေးနဲ့ တွေးနေသလိုလေး မျက်လုံးလေးခေါင့်ကပ်ခါစဥ်းစားနေပြီး
"တိပ်တိပ် ကတော့ ဆင်းခြင်သယ် ပါလို့ချို ဖေဖေညကျ တိပ်တိပ်တို့ခန်းကို လာအိပ်ရမှာချိုးလို့"
ဇိုင်း တက်လွန်းတဲ့သမီးလေးကိုကြည့်ပြီး ရယ်လိုက်ကာ
"ပြောပါအုန်း ဖေ့သမီးရဲ့ ဘာလို့လည်း... ဖေကိုသမီးတို့အခန်းမှာ မအိပ်စေခြင်ဘူးလား..."
"အွန်း.. ဟုတ်"
"ဟာ ဟုတ်လား.. ဘာလို့လည်းကွ"
"ခိ ဖေဖေက အိပ်ရင် အသံကျယ်ကြီးထွက်တယ် တိပ်တိပ်အိပ်တက်ဖူး..."
ဇိုင်း သူဟောက်တာကို ပြောနေတဲ့ သမီးလေးကြောင့် အသံထွက်အောင်ရယ်ရင်း
"ဟားးးးးဟားးးးးဟားးးးး ဟုတ်ပါပြီကွာ... ဟားးးဟားးး ဖေ့သမီးကတော့ကွာ... အဲ့လိုစကားနာနာတက် ကြာရင် ဖေဝါးစားမိတော့မယ်"
"ဟွန့် ဝါးခြားကျိပါလား... တိပ်တိပ်တဲ့ ဟွန့်"
ဇိုင်း ထင်ထင်တုန်းကလို ပြောနေတဲ့ သမီးလေးကြောက့် အသည်းယားစွာ ထွေးပွေ့လိုက်ရင်း
"အဲ့ဒါ ထိပ်ထိပ်ခြင် အုန်းကွာ.... အား.. ဖေ့ ခိ ထိပ်ခြင်သေးလား.... ခိခိ ဖေ့ ခိ ခ်ခ် ခိ"
ထင်ထင် အောက်ထက်မှာ ထမင်းပွဲပြင်နေတုန်း အေယက်ကိုဆငိးလာပုံရတဲ့ သူတို့သားဖကြောင့် သူမပြုံးမိလိုက်သည်။
"သားသား ဖိုးဖိုးကို ထင်မင်းစားရအောင် သွားခေါ်လိုက်သား"
"ဟုတ်"
ဇိုင်း ထမင်းစားခန်းကို ခက်တည်တည်ဝင်လာလိုက်ပြီး သမီးကို သေချာနေရာချပေးကာ သူပါဝင်ထိုင်လိုက်သည်။ သူထိုင်လိုက်တယ်ဆို
"အဲ့ဒါ အဖေ့နေရာ တပြင့်နေရာထိုင်"
ဇိုင်း စာပွဲရဲ့ထိပ်ဆုံးနေရာက သူ့အမြဲထိုင်နေကြကို ထပြောတဲ့ ထင်ထင်ကြောင့် ကိုင်ထားတဲ့ ဇွန်းခရင်းကိုချလိုက်ပြီး
"ဟ့! ဒီနေရာက ငါအမြဲထိုင်နေတာလေ"
"ဟုတ်တယ် ခုမထိုင်ရတော့ဘူး ထိုင်ခြင်ရင် ကျွန်မတို့ကြီးပဲရှိတဲ့ချိန်ထိုင် ခုမရဘူး ထ"
"ဟ့! ရမလား..."
"မရဘူး... ဦးဇိုင်း ရှင်တော်တော် အသိတရားခေါင်းပါးတယ်နော် ရှင်ကအဲ့မှာထိုင်တော့ ရှင့်အဖေက ဘယ်လိုဖြစ်နေပြီလည်း.. ရှင်ငရဲမကြောက်ရင်ထိုင်"
"ကျစ် ကိစ္စတွေက ရှုပ်လာပြီ"
"ရှုပ်အောင် ရှင်ကြီးပဲလုပ်တာနော် သွား ဟိုနာမှာထိုင်"
"ကျစ်"
ဇိုင်း စုပ်သက်ခြင်းနဲ့ပဲ အဆုံးသက်ကာ သူမပြတဲ့နေရာကိုပဲဝင်ထိုင်လိုက်ရသည်။ မဟုတ်ရင် မစားနဲ့လို့ပြောဖို့ပဲရှိတောအတာမို့
ထင်ထင် ထမင်းစားခန်းထဲ ဦးအဂ္ဂဝင်လာပြီမို့ အပြုံးချိုချိုတို့နဲ့
"အဖေ ဒီမှာထိုင် အဖေကြိုက်တဲ့ဟင်းတော့ပါမယ်ထင်တယ် အဟွန်း... ဦးဇိုင်းနဲ့က အကြိုက်အတော်များများတူလို့လေ အဟွန်း..."
ထင်ထင် ပြုံးရင် ဦးဇိုင်းကိုတမင်ကြည့်လိုက်သည်။ ခေါင်းကြီးငုံ့နေတာ ပန်ကန်ထဲဝင်တော့မယ့်အတိုင်းပင်။ ခုလောက်ဆို သူမကို ကျိန်ဆဲနေလောက်ပြီ။
"ဖေဖေ ဖိုးကိုဟင်ထည့်ပေးလိုက်လေ တိပ်တိပ် မန်စားခြင်နေပြီ"
ဇိုင်း ထမင်းစားဝိုင်မှာ အကြီးဆုံးသူကိုဦးချပြီးမှ သားရမယ်လို့သင်ပေးထားတဲ့ ကိုယ့်ကိုကိုယ်တောင်ဒေါသထွက်မိသည်။
"အဟွန်း... ရပါတယ်မြေးရယ် ဖိုးပါသာခက်စားပါ့မယ်"
"အာ... ဖိုးကလည်း.. အတင်တို့ချို အဲ့လိုဦးချရတာ နော်မေ့"
"အဟွန်း.. လိမ္မာလိုက်တဲ့ မေ့ကလေးလေးတွေ"
"ဖေ့ တည့်ပေးလိုက်လေ တိပ်တိပ် ဗိုက်ချာပြီလို့"
ဇိုင်း မထည့်ပေးလည်း မရတော့မှာမို့ သမီးကိုပြုံးပြလိုက်ပြီး ခက်မြန်မြန်ထည့်ပေးလိုပ်သည်။ အဲ့တော့မှပဲ သမီးရောသားရော သူ့ကိုရယ်ပြပြီး စားကြတော့သည်။ ဒါ သူမလေး စနပ်တွေ။
>>>>>>>>>>>>>
ဇိုင်း တစ်နေ့လုံး သူ့ကိုဆန္ဒပြနေတဲ့သူမလေး ခုလည်း သားတို့မနေလို့ဆိုပြီး ကလေးတွေနဲ့သွားအိပ်လေရဲ့ အခန်းထဲက မွေ့ယာကျယ်ကြီးမှာ သူတစ်ယောက်ထဲ အထီးကျန်စွာ
"ကျစ်"
ဇိုင်း မနေနိုင်တော့တဲ့အဆုံး ကုတင်ထက်က ထထိုင်လိုက်ပြီး နာရီကြည့်တော့ ကလေးတွေ အိပ်နေလောက်ပြီမို့ သော့ပိုယူပြီးထွက်လာလိုက်သည်။
"ကလစ်"
ဇိုင်း တံခါးကို ခက်ဖြေးဖြေးဖွင့်လိုက်တယ်ဆို သမီးနဲ့သားရဲ့ ကုတင်တစ်လုံးစီခြားက တစမယောက်အိပ် ခေါက်မွေ့ယာလေးနဲ့အိပ်နေတဲ့သူမလေး၊ တကယ်နေနိုင်ပါတယ် သူ့ကိုစိတ်ဆိုးတိုင်း ကလေးတွေနဲ့သွားအိပ်နေကြမို့ ကြာလာတော့ သူလည်းနက်လာပြီး သော့ပို့တစ်ချောင်း ပွားထားလိုက်တာဖြစ်သည်။ သူမဝက်နိုင်ဘူးအထင်နဲ့အပူပင်ကင်ကင်အိက်နေတဲ့သူမလေးကို သူ နောက်ကနေ ခက်ဖြေးဖြေးရှောက်သွားလိုက်ပြီး ဘေးတစောင်းအိပ်နေတာမို့ ကျောပြင်ဘက်မှ ဂင်လှဲလိုက်ပြီး ခုမှနွေးထွေးမှူရှိသွားသလို သူမလေးကိုယ် လုံးလုံးလေးကို ရင်ခွင်ထဲနစ်မြုပ်သည်အထိ ထွေးထားလိုက်သည်။
ထင်ထင် နောက်ကျောက ခက်နွေးနွေးအရာကြောင့် သားမအိပ်ပျော်လို့အထင်နဲ့ သူမလည်းမျက်နှာခြင်ဆိုင်လှည့်လိုက်ပြီး ပြန်ပွေ့ကာ
"အိပ်တော့သား... အချိန်မရှိတော့ဘူး..."
ဇိုင်းသူ့ကိုပြန်ဖက်ပြီး သားအထင်နဲ့ပြောနေတဲ့သူမလေးကြောင့် သူပြုံးလိုက်ပြီး ခါးနေရာကို ပိုတင်းကြပ်စွာ ထွေးပွေ့ထားလိုက်သည်။
ထင်ထင် အသက်ရှူကြပ်ခြင်လာတာမို့
"သား... အရမ်းမကြောက်ရဘူးလေ မေမေရှိတယ် မေမေကိုအရမ်းမဖက်နဲ့နော် မေမေအိပ်မရဘူး.."
"ကိုယ်လည်းအိပ်မရဘူး"
ထင်ထင် ရုပ်တရက်သူ့အသံကြီးကြောင့် အလန့်တကြားမျက်လုံးပွင့်လာပြီး
"ဟင် ရှင် ရှင်ကြီး.. လွှတ် ဘယ်လိုလုပ်ဝင်လာတာလည်း... ရှင်လွှတ်နော်.."
ဇိုင်း သူ့ရင်ခွင်ထဲမှာ အသံကြိပ်ကြိပ်လေးနဲ့ အတင်းရုန်းနေတဲ့သူမလေးကြောင့် ရင်ခုန်သံတွေက သစ်လွင်လာပြီး တစ်ချိန်တုန်းက သူမလေးကိုမြင်ယောင်လာကာ ပြုံးလိုက်ပြီး
"အရမ်းရုန်းမနေနဲ့နော်... ကလေးတွေနိုးသွားမှ မင်းပဲဒုက္ခရောက်မှာ"
ထင်ထင် အကျင့်မကောင်းလွန်းတဲ့ သူကြီးကြောင့် မကျေနပ်စွာ မျက်စောင်းခဲနေမိသည်။
"အဟွန်း... နဂါးမလေး... ကိုယ်အသည်းယားလို့သေတော့မယ်နော်..."
"သေပါလား... ဘယ်သူကတားနေလို့လည်း..."
"ဟာ... မင်းနော် ပြောရက်တယ်ကွာ..."
"ဟွန့် ရှင်ကြီးအကြံကိုမသိရင်ခက်မယ် ဖယ်"
"မဖယ်ဘူးကွာ... မင်းအရမ်းအသံကျယ်ခြင်နေတယ်နော် ကလေးတွေနိုးသွားမယ်"
"ကျစ် ရှင်ကြီးဘာဖြစ်နေတာလည်း..."
"အဟွန်း... ဖြစ်ခြင်တာက... ကိုယ့်ကို နောက်ကလေးလေးတစ်ယောက်လောက်မွေးပေးပါကွာ နော်"
"ဘာ!"
"ဟေ့ ဟေ့ တိုးတိုးနော် ကလေးတွေနိုးသွားမယ်"
"ရှင်ကြီး အတော်အကျင့်ရုပ်ပါလား... လူနဲ့မလိုက်ဘူး.."
"အဟွန်း.. လုပ်ပါကွာ နော်"
"Noပဲ မရဘူး..."
"မရလည်း.. ရအောင်ယူမယ်ကွာ"
"အာ ခင်ဗျားနော်.."
"အဟွန်း.. ဒါဆိုပြောလေ"
"အွန်း.. ဒါမယ့်.."
"ဟာ.. ဒါမယ့်ကြီးမပါနဲ့ကွာ.."
"မရဘူး ပါရမယ် ရှင်ကြီး ဦးအဂ္ဂဇိုင်းကို အဖေလိုသက်မှတ်ပြီး တကယ်ချစ်ပြရမယ် ဒါဆို မွေးပေးမယ်"
"အာ... ကျစ် ခလေးကလည်းကွာ..."
"ဒါဆိုလည်း သဘောပဲ ကျွန်မကတော့noနော်"
"ကျစ် မင်းကိုယ့်အပေါ်ကျပ်ကျပ်အနိုင်ယူသိလား.."
"ယူတယ်ထင်ရင်လည်းပြီးတာပဲ ဖယ်"
"အား... ကျစ် okကွာ... ok"
"အဟွန်း.. တကယ်နော်..."
"အွန်း.."
"အာ.. ချစ်လိုက်တာ"
"ကိုယ်ကပိုချစ်"
"ဘာချစ် အွန့်... အွန်း..........."
◾◾◾◾◾◾◾◾◾◾◾◾◾◾◾
ဝတ္ထုလေးပြီးဆုံးအောင်ထိ ဖတ်ပေးကြတဲ့ စာဖတ်သူ တစ်ဦးခြင်စီကိုကျေးဇူးအထူးပါနော် နှစ်သစ်ရဲ့ပထမအစမှာ ကံကောင်းခြင်းတွေနဲ့စတင်ပြီး ချစ်သူခင်သူပေါများကာ သူရုပ်နဲ့ဝေး၍သူကောင်းနဲ့စုံတွေ့နိုင်ပါစေရှင်🙏
နောက်လာမယ့်ဝတ္ထုလေးက ဇာတ်သွားရှည်သလို ဇာတ်လမ်းပိုခိုင်ပါမယ်နော် ငိုရ ကြည်နူးရ အားမလိုအားမရမှူတွေနဲ့ကြုံတွေ့ရမှာမို့ စောင့်မျှော်ပေးကြပါအုန်းနော် ဇာတ်လမ်းက ရုပ်တည်တန်ခြင်မှလည်းတန်မှာပါ အသက်အရမ်းငယ်နေတယ်တိုလည်း နားလည်ပြီးဖတ်ပေးကြပါနော် နောက်ဇာတ်လမ်းလေးက ဦးနဲ့ကလေးဇာတ်လမ်းပါနော် ဇာတ်လမ်းလေးက သာမာန်ရေးနေကြနဲ့ကွဲထွက်ပါမယ်နော် အပြင်ကတကယ့်ကာရိုက်တာတွေလည်းပေါင်းထည့်ထားပါတယ် ဇာတ်လမ်းပုံစံနဲ့အကျဥ်းကိုတော့် ဇာတ်လမ်းမိတ်ဆက်ကြရင် ဖတ်ကြည့်ကြပါနော်☺
စာဖတ်သူတစ်ဦးခြင်စီကိုလေးစားလျှက်
#မြူခိုးဝေဝေ
🎭မာဖီးယားရဲ့ ဇနီးဆိုးလေး (OR)
ကျွန်တော့်ဇနီး ကောင်ဆိုးလေး🎭
(ဇာတ်သိမ်းပိုင်း)
၄နှစ်ခန့်ကြာပြီးနောက်
"အီး....!..... မေမေရေ...!... တိပ်တိပ်ကို တိုတိုလုပ်တယ် ဟီး....!........"
ထင်ထင်တစ်ယောက် မီးဖိုချောင်ထဲမှာ နေ့လည်စာပြင်နေတုန်း အိမ်ရှေ့က သမီးအသံကြောင် အေပရွန်တောင်မကျွတ်နိုင်ပဲ အပြေးတပိုင်းထွက်လာခဲ့ရသည်။ ခုဆို ထင်ထင်ဆံပင်တွေက တင်ပါးထိပ်ထိရှိနေပြီဖြစ်သည်။ အရင်လို ဘောင်းဘီ တီရှပ်ဝတ်တဲ့နေရာမှာ ထမိန်းလေးနဲ့အင်္ကျီပွပွလေးကနေရာယူနေပါပြီ။ ဒီလိုပြောင်းလည်းမှူတို့ဖြစ်စေတာ.....
"ခိ ခိခိ ခ် ဟိ ဖေ့ ခိ အာ.... ဟိ"
ထင်ထင်အိမ်ရှေ့ရောက်တယ်ဆို ကြမ်းပြင်မှာ လုံးထွေးနေတဲ့ သားဖသုံးယောက်ကြောင့် သူမသက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။ သူမမှာတော့ တကယ်ပဲသက်နေကြပြီအထင်နဲ့ပြေးလာရတာ ဒီရောက်တော့ သုံးယောက်သားစော့နေကြတာ သူမကိုတောင်မမြင်။ ထင်ထင် အမြင်ကပ်စွာ မျက်နှာမဲ့လိုက်ပြီး မီးဖိုးချောင်ဘက် ပြန်ထွက်လာခဲ့ရသည်။ တော်ကြာ တအောင့်နေဆို အော်ကြတော့မှာပါ မေမေရေ တိပ်တိပ်ဗိုက်စာပြီ အတင်လည်းစာပြီဆိုပြီ အဆိုးဆုံးကတော့ ဦးဇိုင်းပေါ့ ထင်ထင်ချက်တာကလွဲပြီး ဆိုင်ထမင်းတောင်မစားတော့ပါ။
"တီး.... ပွမ်....."
"ဟော်... ဖေရောက်လာပြီထင်တယ်"
ထင်ထင် စဉ်းစားခန်းဝင်နေတုန်း အိမ်ရှေ့က ကားဟွန်းသံကြောင့် ကျပ်နေပြီဖြစ်တဲ့ဟင်းအိုးကို ခက်မြန်မြန်ချပြီး အေပရွန်ပါအမြန်ချွတ်ကာ ပြေးထွက်လာလိုက်သည်။ ဘာလို့ဆို ဦးဇိုင်းက တံခါးဖွင့်ပေးမှာမဟုတ်လို့ပါ နှစ်တွေအတော်ကြာသည်အထိ ဦးအဂ္ဂဇိုင်းကို မေးထူးခေါ်ပြောပဲလုပ်ပြီး ဒီနေ့ထိကောင်းကောင်းမခေါ်သေးပါ။ ခုလိုဝင်ထွက်သွားလာလို့ရအောင်တောင် သူမမှာ မနည်းကြိုးစားထားရတာဖြစ်သည်။
ထင်ထင် အိမ်ရှေ့ခန်းကိုဖြတ်တော့ ဆော့ကောင်းတုန်းရှိသေးတဲ့ သားဖတွေကြောင့် အမြင်ကပ်စွာ မဲ့လိုက်ပြီး
"သား... ဟိုမှာ မင်းဖိုးဖိုးလာတယ် လာ မေမေနဲ့သွားကြိုရအောင်"
"ဟုတ် မေ့"
သားသားက ထင်ထင်ပြောလိုက်တာနဲ့ နပန်းလုံးနေရကာနေထလိုက်တာမို့ ဇိုင်းမျက်နှာကြီးသုန်မှုန်ပြီး
"ကျစ် သား... လာဒီကို ဖေဖေနဲ့ဆော့မယ် သူ့မှာခြေထောက်ပါတာပဲ သူ့ပါသူလာလိုက်မယ် နေပါစေ မင်းအမေကိုက ပိုနေတာ"
ဇိုင်းပြောလိုက်တာကို ဇိုင်းနဲ့ထင်ထင်ကြားမှာ မတ်တပ်လေးရက်နေတဲ့ အထင်ခရဇိုင်းလေးက နားလည်သွားသလိုနေနဲ့
"ဟင် တာဆို အတင်လည်း... ဖေဖေလာရင် တွက်မကြိုတော့ဘူးနော်... ဖေဖေလည်းခြေတောက်ပါတာပဲ နော်"
"ဘာကြ!"
"ခိ အဟွန်း... ကောင်းရော.. ဟုတ်တယ်သားရေ.. မင်းအဖေကိုလည်း အဲ့လိုထွက်မကြိုနဲ့ သားဖေကခြေထောက်ပါနေတာပဲနော်"
"ဟုတ်မေမေ"
ဇိုင်း သားကသူနားလည်သလိုလေးပြောနေပင်မယ့် သူ့မျင်နှာက အလိုမကျမှူတို့နဲ့ သုန်မှုန်လာပြီး
"သွား.. မင်းတို့သားမိပဲ သွားကြို ငါက သမီးရှိရင်ရတယ် ဟုတ်တယ်နော်သမီး"
"ခိ ဟုတ်ဖေဖေ"
"အား... ချစ်လိုက်တာ ဖေ့သမီးလေးရာ... လာပါအုန်း... အာဘွားကြီးကြီးပေးလိုက်ရ.."
"အာ... ပေးနဲ့ ခိ ဖေ့ ဟိ"
ထင်ထင် အမြင်ကပ်လောက်အောင် ချစ်နေကြတဲ့ သားဖနှစ်ယောက်ကြောင့် မျက်စောင်းတို့နဲ့တူတူ သားလက်ကိုဆွဲပြီး ထွက်လာလိုက်သည်။ နေ့ရက်တိုင်းက ဤသို့ပါ သားက အရာရာကို လူကြီးတစ်ယောက်လို တွေးခေါ်တက်ပြီး အနေတည်သူလေးမို့ အားလုံးနဲ့လည်းတည့်အောင်ပေါင်းတက်သည်။ သူမနဲ့သားနဲ့ကတစ်ဖက်ဆို သမီးနဲ့ဦးဇိုင်းနဲ့က တစ်ဖက်ပါ။ သမီးက စိတ်မြန်သူပီပီ ဇက်ဇက်ကျဲ ကောက်စိန်လေးလည်းဖြစ်သေးသည်။ သားအပေါ်အမြဲအနိင်ယူသလို သားကိုလည်းအရမ်းချစ်သူလေးပါ အမြဲ သူဦးအောင်လုပ်ပြီး ဦးအောင်ငိုပြီး တိုင်တက်သူလေးမို့ ဦးဇိုင်းက အချစ်ပိုနေတာပါ။
"Sorryနော်ဖေ့ ဒီမှာ သားကိုစောင့်ခေါ်နေလို့"
ဦးအဂ္ဂဇိုင်း အမြဲဖာထေးပေးနေတဲ့ ခြွေးမကြောင်းသိနေသူပီပီ ပြုံးပြီးပဲခေါင်းညိမ့်လိုက်သည်။
"အဟွန်း.. ရပါတယ် သမီးရယ်... လာ ကားပေါ်တက် ရှောက်ရမှာဝေးတယ်"
"ဟုတ် ဖိုးဖိုး"
"ဟာ... မင်းကိုခေါ်လို့လားကွ ငါက ငါ့သမီး ငါခေါ်တာ"
"မေ့ အတင်သွားပြီ"
ဦအဂ္ဂ သူပြောလိုက်တာနဲ့ မျက်နှာလေးတည်ပြီး ရှေ့ကထွက်သွားတဲ့မြေးကြောင့် ဇိုင်းကိုမျက်လုံးထဲမြင်လာပြီး
"ဟားးးဟားးးဟားးး ငါ့မြေးကတော့ တကယ့်ကောင်ကွာ... နည်းနည်းမှ သေးသေးတင်လို့မရဘူး... ဖိုးဖိုးကပဲတောင်းပန်တယ် ဟုတ်ပြီလား.. လာ ဖိုးဖိုးကားပေါ်တက်"
"ဟုတ်"
ဒါတောင် မျက်နှာလေးက တွေ့စကလို ပြုံးနေတာမဟုတ်ပဲ တည်တည်လေးမို့ ဦးအဂ္ဂအသည်းယားစွာ ပွေ့ပြီး သူ့ပေါင်ပေါ်တင်လိုက်သည်။
"လာ ဖိုးနဲ့ ကားတူတူမောင်းမယ်"
"ဟင် ဖေဖေကပြောတားတယ် အသက်၁၈ပြည့်မှမောင်းရတာတဲ့"
"အဟား... ခုကဖိုးနဲ့နှစ်ယောက်ထဲလေကွာ.."
အထင်ကရလေးက ဦးအဂ္ဂစကားကြောင့် နောက်ကထင်ထင်ကိုလှည့်ကြည့်ပြီး
"မေ့ ဖေ့ကိုပြန်ကြောနဲ့နော်"
"အဟွန်း... ဟုတ်ပါပြီတော်... မပြောပါဘူး..."
"ခိ ဖိုးမောင်းတော့လေ"
"အော်... အေးပါကွာ... ဟားးဟားး ငါ့မြေးကတကယ့်ကောင်ကွာ... ဟားးဟားးး"
ထင်ထင်တို့ ဧည့်ခန်းရောက်တာနဲ့ စောနကဆော့နေကြတဲ့ သားဖနှစ်ယောက်ကို မတွေ့တော့တာမို့ တစ်ချက်ဝေ့ကြည့်လိုက်ပြီး
"ဖေ့ ထိုင်အုန်းနော် အေးဆေးမှပြန် သားသား.. ထိပ်ထိပ်လေးကိုသွားခေါ်သား..."
"ဟင့်အင်း မခေါ်ခြင်ဘူး.. တိပ်တိပ်က လာခြင်ဘူးတဲ့"
အထင်စကားကြောင့် ထင်ထင် ဦးအဂ္ဂဇိုင်းကို အားနာပြုံးလေးပြုံးလိုက်ပြီး
"ကဲကဲ ဒါဆို မေပဲသွားခေါ်တော့မယ် သားဖိုးနဲ့နေလိုက်အုန်းနော်"
"ဟုတ်"
ထင်ထင် ခက်မြန်မြန် ဓာတ်လှေကားထဲဝင်လိုက်ပြီး ဦးဇိုင်းကို မေတ္တာပို့မိနေသည်။.
"ဘယ်လိုလူလည်းမသိဘူး ကိုယ့်အဖေတောင်မှ ဒီလောက်သည်းခြေကြီးရလား..."
ထင်ထင် ဓာတ်လှေကားပွင့်သွားတာနဲ့ ခက်သွက်သွက်ရှောက်လာလိုက်ပြီး အခန်းတံခါးဖွင်လိုက်တယ်ဆို
"မသွားဘူးမှတ်လား ဖေ့သမီးလေး..."
"ဟုတ်ဖေ့"
"ဦးဇိုင်း.... ကလေးကို ဘာတွေသင်ပေးနေတာလည်း.... ဦးဇိုင်းလုပ်နေတာတွေမဟုတ်ဘူးနော်... သူ့ဖိုးနဲ့သူမြေး နေပါစေ"
"မနေရဘူး မင်းသားကိုနားချထားလို့ရမယ် ငါ့သမီးကိုတော့မရဘူး"
"ကျစ် ဒါဆို ဘာလို့ အရင်က ဖေ့ကိုလိုက်ရှာခဲ့သေးလည်း... တွေ့သွားပြီဆိုမှ ခါးခါးသီးသီးဘာလို့ နေနေရတာလည်း.... ဦးအဂ္ဂလည်း သနားပါတယ် သူလည်း သူ့ကျန်းမာရေးမကောင်းတဲ့ကြားက ဦးဇိုင်းနဲ့အဆင်ပြေခြင်လို့ လာနေတာ ဦးဇိုင်းသိရဲ့သားနဲ့"
"ကျစ် ထင်ထင် မင်းငါ့ခံစားချက်ကို သိရဲ့သားနဲ့ အဆင်ပြေအောင်ပြောပေးမနေနဲ့ သမီးကိုလာခေါ်တာမဟုတ်လား... ရော့ ခေါ်သွား..."
"ဟင့်အင်း... တိပ်တိပ်မလိုက်ဘူး... တိပ်တိပ်က ဖေဖေနဲ့ပဲ နေမှာ"
ထင်ထင် သူမဘက်က အရှော့ပေးပြီးဒီလောက်ထိပြောနေတာကို လက်မခံသေးတဲ့သူကြီးကြောင့် မျက်နှာတည်လိုက်ပြီး
"မလိုက်ခြင်နေခဲ့ ဒီနေ့တစ်နေ့လုံး နှစ်ယောက်လုံးကို အငက်ထားမယ် ဒီကချက်ထားတာကို အနံ့တောင်လာရှူဖို့မစဉ်းစားနဲ့ ဒုန်း!"
"ဟာ!"
ဇိုင်း ဘာမှပြောချိန်မရအောင် ပြောခြင်တာပြောပြီး တံခါးပိတ်သွားတဲ့ ထင်ထင်ကြောင့် သူမှာပါးစပ်အဟောင်းသားနဲ့ကျန်နေခဲ့သည်။ သမီးကလည်း သူလုပ်တာကိုကြည့်ပြီး သူ့လိုပါးစပ်လေးဟ့ပြီး အံ့သြသလိုလေးလုပ်နေသည်။ ဒါကိုပဲ ဇိုင်းကအသည်းယားစွာနဲ့ ပွေ့ဖက်လိုက်ပြီး
"အံ့သြပြမနေနဲ့ ဖေ့သမီးလေးရဲ့ ဖေနဲ့ဖေ့သမီးကို မေမေက ရက်စက်သွားပြီ တို့သားဖနှစ်ယောက် အရှော့ပေးပြီး အောက်ဆင်းရင်ကောင်မလား..."
ဇိုင်းစကားကို ဇိုင်းဗိုက်ပေါ်မှာ ထိုင်ရက်လေးနဲ့ တွေးနေသလိုလေး မျက်လုံးလေးခေါင့်ကပ်ခါစဉ်းစားနေပြီး
"တိပ်တိပ် ကတော့ ဆင်းခြင်သယ် ပါလို့ချို ဖေဖေညကျ တိပ်တိပ်တို့ခန်းကို လာအိပ်ရမှာချိုးလို့"
ဇိုင်း တက်လွန်းတဲ့သမီးလေးကိုကြည့်ပြီး ရယ်လိုက်ကာ
"ပြောပါအုန်း ဖေ့သမီးရဲ့ ဘာလို့လည်း... ဖေကိုသမီးတို့အခန်းမှာ မအိပ်စေခြင်ဘူးလား..."
"အွန်း.. ဟုတ်"
"ဟာ ဟုတ်လား.. ဘာလို့လည်းကွ"
"ခိ ဖေဖေက အိပ်ရင် အသံကျယ်ကြီးထွက်တယ် တိပ်တိပ်အိပ်တက်ဖူး..."
ဇိုင်း သူဟောက်တာကို ပြောနေတဲ့ သမီးလေးကြောင့် အသံထွက်အောင်ရယ်ရင်း
"ဟားးးးးဟားးးးးဟားးးးး ဟုတ်ပါပြီကွာ... ဟားးးဟားးး ဖေ့သမီးကတော့ကွာ... အဲ့လိုစကားနာနာတက် ကြာရင် ဖေဝါးစားမိတော့မယ်"
"ဟွန့် ဝါးခြားကျိပါလား... တိပ်တိပ်တဲ့ ဟွန့်"
ဇိုင်း ထင်ထင်တုန်းကလို ပြောနေတဲ့ သမီးလေးကြောက့် အသည်းယားစွာ ထွေးပွေ့လိုက်ရင်း
"အဲ့ဒါ ထိပ်ထိပ်ခြင် အုန်းကွာ.... အား.. ဖေ့ ခိ ထိပ်ခြင်သေးလား.... ခိခိ ဖေ့ ခိ ခ်ခ် ခိ"
ထင်ထင် အောက်ထက်မှာ ထမင်းပွဲပြင်နေတုန်း အေယက်ကိုဆငိးလာပုံရတဲ့ သူတို့သားဖကြောင့် သူမပြုံးမိလိုက်သည်။
"သားသား ဖိုးဖိုးကို ထင်မင်းစားရအောင် သွားခေါ်လိုက်သား"
"ဟုတ်"
ဇိုင်း ထမင်းစားခန်းကို ခက်တည်တည်ဝင်လာလိုက်ပြီး သမီးကို သေချာနေရာချပေးကာ သူပါဝင်ထိုင်လိုက်သည်။ သူထိုင်လိုက်တယ်ဆို
"အဲ့ဒါ အဖေ့နေရာ တပြင့်နေရာထိုင်"
ဇိုင်း စာပွဲရဲ့ထိပ်ဆုံးနေရာက သူ့အမြဲထိုင်နေကြကို ထပြောတဲ့ ထင်ထင်ကြောင့် ကိုင်ထားတဲ့ ဇွန်းခရင်းကိုချလိုက်ပြီး
"ဟ့! ဒီနေရာက ငါအမြဲထိုင်နေတာလေ"
"ဟုတ်တယ် ခုမထိုင်ရတော့ဘူး ထိုင်ခြင်ရင် ကျွန်မတို့ကြီးပဲရှိတဲ့ချိန်ထိုင် ခုမရဘူး ထ"
"ဟ့! ရမလား..."
"မရဘူး... ဦးဇိုင်း ရှင်တော်တော် အသိတရားခေါင်းပါးတယ်နော် ရှင်ကအဲ့မှာထိုင်တော့ ရှင့်အဖေက ဘယ်လိုဖြစ်နေပြီလည်း.. ရှင်ငရဲမကြောက်ရင်ထိုင်"
"ကျစ် ကိစ္စတွေက ရှုပ်လာပြီ"
"ရှုပ်အောင် ရှင်ကြီးပဲလုပ်တာနော် သွား ဟိုနာမှာထိုင်"
"ကျစ်"
ဇိုင်း စုပ်သက်ခြင်းနဲ့ပဲ အဆုံးသက်ကာ သူမပြတဲ့နေရာကိုပဲဝင်ထိုင်လိုက်ရသည်။ မဟုတ်ရင် မစားနဲ့လို့ပြောဖို့ပဲရှိတောအတာမို့
ထင်ထင် ထမင်းစားခန်းထဲ ဦးအဂ္ဂဝင်လာပြီမို့ အပြုံးချိုချိုတို့နဲ့
"အဖေ ဒီမှာထိုင် အဖေကြိုက်တဲ့ဟင်းတော့ပါမယ်ထင်တယ် အဟွန်း... ဦးဇိုင်းနဲ့က အကြိုက်အတော်များများတူလို့လေ အဟွန်း..."
ထင်ထင် ပြုံးရင် ဦးဇိုင်းကိုတမင်ကြည့်လိုက်သည်။ ခေါင်းကြီးငုံ့နေတာ ပန်ကန်ထဲဝင်တော့မယ့်အတိုင်းပင်။ ခုလောက်ဆို သူမကို ကျိန်ဆဲနေလောက်ပြီ။
"ဖေဖေ ဖိုးကိုဟင်ထည့်ပေးလိုက်လေ တိပ်တိပ် မန်စားခြင်နေပြီ"
ဇိုင်း ထမင်းစားဝိုင်မှာ အကြီးဆုံးသူကိုဦးချပြီးမှ သားရမယ်လို့သင်ပေးထားတဲ့ ကိုယ့်ကိုကိုယ်တောင်ဒေါသထွက်မိသည်။
"အဟွန်း... ရပါတယ်မြေးရယ် ဖိုးပါသာခက်စားပါ့မယ်"
"အာ... ဖိုးကလည်း.. အတင်တို့ချို အဲ့လိုဦးချရတာ နော်မေ့"
"အဟွန်း.. လိမ္မာလိုက်တဲ့ မေ့ကလေးလေးတွေ"
"ဖေ့ တည့်ပေးလိုက်လေ တိပ်တိပ် ဗိုက်ချာပြီလို့"
ဇိုင်း မထည့်ပေးလည်း မရတော့မှာမို့ သမီးကိုပြုံးပြလိုက်ပြီး ခက်မြန်မြန်ထည့်ပေးလိုပ်သည်။ အဲ့တော့မှပဲ သမီးရောသားရော သူ့ကိုရယ်ပြပြီး စားကြတော့သည်။ ဒါ သူမလေး စနပ်တွေ။
>>>>>>>>>>>>>
ဇိုင်း တစ်နေ့လုံး သူ့ကိုဆန္ဒပြနေတဲ့သူမလေး ခုလည်း သားတို့မနေလို့ဆိုပြီး ကလေးတွေနဲ့သွားအိပ်လေရဲ့ အခန်းထဲက မွေ့ယာကျယ်ကြီးမှာ သူတစ်ယောက်ထဲ အထီးကျန်စွာ
"ကျစ်"
ဇိုင်း မနေနိုင်တော့တဲ့အဆုံး ကုတင်ထက်က ထထိုင်လိုက်ပြီး နာရီကြည့်တော့ ကလေးတွေ အိပ်နေလောက်ပြီမို့ သော့ပိုယူပြီးထွက်လာလိုက်သည်။
"ကလစ်"
ဇိုင်း တံခါးကို ခက်ဖြေးဖြေးဖွင့်လိုက်တယ်ဆို သမီးနဲ့သားရဲ့ ကုတင်တစ်လုံးစီခြားက တစမယောက်အိပ် ခေါက်မွေ့ယာလေးနဲ့အိပ်နေတဲ့သူမလေး၊ တကယ်နေနိုင်ပါတယ် သူ့ကိုစိတ်ဆိုးတိုင်း ကလေးတွေနဲ့သွားအိပ်နေကြမို့ ကြာလာတော့ သူလည်းနက်လာပြီး သော့ပို့တစ်ချောင်း ပွားထားလိုက်တာဖြစ်သည်။ သူမဝက်နိုင်ဘူးအထင်နဲ့အပူပင်ကင်ကင်အိက်နေတဲ့သူမလေးကို သူ နောက်ကနေ ခက်ဖြေးဖြေးရှောက်သွားလိုက်ပြီး ဘေးတစောင်းအိပ်နေတာမို့ ကျောပြင်ဘက်မှ ဂင်လှဲလိုက်ပြီး ခုမှနွေးထွေးမှူရှိသွားသလို သူမလေးကိုယ် လုံးလုံးလေးကို ရင်ခွင်ထဲနစ်မြုပ်သည်အထိ ထွေးထားလိုက်သည်။
ထင်ထင် နောက်ကျောက ခက်နွေးနွေးအရာကြောင့် သားမအိပ်ပျော်လို့အထင်နဲ့ သူမလည်းမျက်နှာခြင်ဆိုင်လှည့်လိုက်ပြီး ပြန်ပွေ့ကာ
"အိပ်တော့သား... အချိန်မရှိတော့ဘူး..."
ဇိုင်းသူ့ကိုပြန်ဖက်ပြီး သားအထင်နဲ့ပြောနေတဲ့သူမလေးကြောင့် သူပြုံးလိုက်ပြီး ခါးနေရာကို ပိုတင်းကြပ်စွာ ထွေးပွေ့ထားလိုက်သည်။
ထင်ထင် အသက်ရှူကြပ်ခြင်လာတာမို့
"သား... အရမ်းမကြောက်ရဘူးလေ မေမေရှိတယ် မေမေကိုအရမ်းမဖက်နဲ့နော် မေမေအိပ်မရဘူး.."
"ကိုယ်လည်းအိပ်မရဘူး"
ထင်ထင် ရုပ်တရက်သူ့အသံကြီးကြောင့် အလန့်တကြားမျက်လုံးပွင့်လာပြီး
"ဟင် ရှင် ရှင်ကြီး.. လွှတ် ဘယ်လိုလုပ်ဝင်လာတာလည်း... ရှင်လွှတ်နော်.."
ဇိုင်း သူ့ရင်ခွင်ထဲမှာ အသံကြိပ်ကြိပ်လေးနဲ့ အတင်းရုန်းနေတဲ့သူမလေးကြောင့် ရင်ခုန်သံတွေက သစ်လွင်လာပြီး တစ်ချိန်တုန်းက သူမလေးကိုမြင်ယောင်လာကာ ပြုံးလိုက်ပြီး
"အရမ်းရုန်းမနေနဲ့နော်... ကလေးတွေနိုးသွားမှ မင်းပဲဒုက္ခရောက်မှာ"
ထင်ထင် အကျင့်မကောင်းလွန်းတဲ့ သူကြီးကြောင့် မကျေနပ်စွာ မျက်စောင်းခဲနေမိသည်။
"အဟွန်း... နဂါးမလေး... ကိုယ်အသည်းယားလို့သေတော့မယ်နော်..."
"သေပါလား... ဘယ်သူကတားနေလို့လည်း..."
"ဟာ... မင်းနော် ပြောရက်တယ်ကွာ..."
"ဟွန့် ရှင်ကြီးအကြံကိုမသိရင်ခက်မယ် ဖယ်"
"မဖယ်ဘူးကွာ... မင်းအရမ်းအသံကျယ်ခြင်နေတယ်နော် ကလေးတွေနိုးသွားမယ်"
"ကျစ် ရှင်ကြီးဘာဖြစ်နေတာလည်း..."
"အဟွန်း... ဖြစ်ခြင်တာက... ကိုယ့်ကို နောက်ကလေးလေးတစ်ယောက်လောက်မွေးပေးပါကွာ နော်"
"ဘာ!"
"ဟေ့ ဟေ့ တိုးတိုးနော် ကလေးတွေနိုးသွားမယ်"
"ရှင်ကြီး အတော်အကျင့်ရုပ်ပါလား... လူနဲ့မလိုက်ဘူး.."
"အဟွန်း.. လုပ်ပါကွာ နော်"
"Noပဲ မရဘူး..."
"မရလည်း.. ရအောင်ယူမယ်ကွာ"
"အာ ခင်ဗျားနော်.."
"အဟွန်း.. ဒါဆိုပြောလေ"
"အွန်း.. ဒါမယ့်.."
"ဟာ.. ဒါမယ့်ကြီးမပါနဲ့ကွာ.."
"မရဘူး ပါရမယ် ရှင်ကြီး ဦးအဂ္ဂဇိုင်းကို အဖေလိုသက်မှတ်ပြီး တကယ်ချစ်ပြရမယ် ဒါဆို မွေးပေးမယ်"
"အာ... ကျစ် ခလေးကလည်းကွာ..."
"ဒါဆိုလည်း သဘောပဲ ကျွန်မကတော့noနော်"
"ကျစ် မင်းကိုယ့်အပေါ်ကျပ်ကျပ်အနိုင်ယူသိလား.."
"ယူတယ်ထင်ရင်လည်းပြီးတာပဲ ဖယ်"
"အား... ကျစ် okကွာ... ok"
"အဟွန်း.. တကယ်နော်..."
"အွန်း.."
"အာ.. ချစ်လိုက်တာ"
"ကိုယ်ကပိုချစ်"
"ဘာချစ် အွန့်... အွန်း..........."
◾◾◾◾◾◾◾◾◾◾◾◾◾◾◾
ဝတ္ထုလေးပြီးဆုံးအောင်ထိ ဖတ်ပေးကြတဲ့ စာဖတ်သူ တစ်ဦးခြင်စီကိုကျေးဇူးအထူးပါနော် နှစ်သစ်ရဲ့ပထမအစမှာ ကံကောင်းခြင်းတွေနဲ့စတင်ပြီး ချစ်သူခင်သူပေါများကာ သူရုပ်နဲ့ဝေး၍သူကောင်းနဲ့စုံတွေ့နိုင်ပါစေရှင်🙏
စာဖတ်သူတစ်ဦးခြင်စီကိုလေးစားလျှက်
#မြူခိုးဝေဝေ